AMSTERDAM MARATHON 2016

Zo voelt dat nou: een marathon lopen.

Eigenlijk wilde ik mij gezonder voelen, energieker en sterker. Ik ken mijzelf, dus wist dat dure sportschoolabonnementen totaal geen zin zouden hebben. Ja, ik zou de eerste 2 weken volop aanwezig zijn, maar dit zou al snel afzwakken naar periodes van maanden mijn neus niet laten zien. Ik ben ook echt zo’n typisch ‘spook-abonneetje’. Lekker betalen, zodat ik thuis kan balen. Dit was dus op dat moment geen optie. Al jaren had ik periodes van af en toe buiten hardlopen, maar had dit nooit erg doorgezet. Omdat hardlopen gratis is en overal kan, wilde ik dit toch weer gaan oppakken. Het bleek een groot succes! Op de één of andere manier kon ik mijzelf motiveren om 3 tot 4 keer per week mijn hardloopschoenen aan te trekken en naar buiten te gaan. Ik zag al snel dat ik het langer kon uithouden en dat mijn snelheid toenam. Na 3 maanden kwam ik op een punt waarop ik een uitdaging nodig had. Dat werd de TCS Amsterdam Marathon.

Na mijn eerste 30KM lag de hele marathon binnen bereik

Begin augustus rende ik voor het eerst een afstand van 30KM. Dit was voor mij het bewijs dat de marathon in mijn bereik lag, dus schreef ik mij in. De marathon is vervolgens een belangrijke motivatie geworden om te blijven doorzetten, dus mocht jij dromen van een bepaalde afstand, schrijf je dan in voor een hardloopevent. Alleen wat was het soms zwaar! Er zijn dagen geweest dat ik niet vooruit te branden was. Een rondje van 14KM is nog wel te doen, maar als je er 30 wilt gaan rennen ben je even bezig. Ben er ook wel eens op uitgegaan om ver te rennen, maar dan op de helft weer huiswaarts gegaan. Dan was het gewoon niet mijn dag. Dat tastte mijn zelfvertrouwen wel aan. Ik heb wel eens gedacht: “Grace, wat dacht jij nou ook? Een marathon rennen? Waar ben je in godsnaam aan begonnen?” Maar ook over die dagen zet je, jezelf weer heen. En dan is de grote dag opeens aangebroken. 16 oktober 2016, vandaag ging het gebeuren. Ik ga dit echt doen.

Zenuwachtig voor de start van mijn eerste marathon!

Vandaag moest ik laten zien wat ik waard was

Maanden van training kwamen aan op dit moment. Ik moest vandaag laten zien wat ik waard was. Ik had in de voorbereidingen nooit verder gerend dan 32KM, dus had echt geen idee hoe dit zou gaan voelen. De spanning gierde werkelijk door iedere vezel van mijn lichaam toen ik om 07.00u in de trein richting Amsterdam zat. Bij ieder station kwamen er meer sporters bij zitten. Dat gaf best een fijn gevoel van saamhorigheid. Rondom het stadion was het echt mega druk. Ik ben toen mijn startnummer gaan ophalen, mijn spullen af gaan geven en ben mijn startvak op gaan zoeken. Aan de zonnestralen te zien, die het stadion in schenen, wist je gewoon dat dit echt een topdag zou gaan worden. Nog steeds gierde de zenuwen door mijn lijf. “Weet ik zeker dat ik niet naar de WC moet?”, “Maar wat nu als ik moet als we net zijn begonnen?”, “Had ik een vest mee moeten nemen? Heb ik genoeg energygels in mijn tasje gepropt?”. Oke, shut up nu gewoon en klaar maken voor het startschot.

De marathon was één van de beste dagen van mijn leven

Ik denk dat de marathon één van de beste dagen is geweest uit mijn leven. Mijn race is echt helemaal top verlopen. Ik startte in startvak groen, het één-na-laatste vak, dus begon ongeveer om 9.50u met rennen. Dit was het vak met als verwachtte eindtijd 04.00-04.30. Ik had mij hiervoor opgegeven omdat ik eerlijk gezegd geen idee had wat mijn eindtijd zou worden, maar als het rond de 04.00u zou zijn, zou dat helemaal geweldig zijn. Eenmaal begonnen aan de wedstrijd kwam ik er al snel achter dat dit mij te langzaam ging. Ik was ook niet gewend om met zoveel mensen op een kluitje te rennen. Ik wist dat ik het rustig aan moest opbouwen, maar na 10KM mijzelf inhouden was ik overtuigd dat ik wel mensen kon gaan inhalen. Vanaf dat punt zette ik er dus een flink tandje bij. Het inhalen ging moeizaam door de drukte op het parcours, maar lukte aardig. Ik was achterin mijn groene startvak begonnen, maar liep op een gegeven moment tussen de oranje groep voor mij. En ook deze mensen kon ik blijven inhalen. Heb dus veel van de marathon in de berm gerend.

Door de berm.
Picture by Andy Astfalck

De route langs de Amstel

De route vond ik echt super. Dit kwam ook mede door de stralende zon die ons de hele weg gezelschap hielt. Ik had opgekeken tegen de 20KM langs de Amstel, maar dit bleek achteraf mijn favoriete stuk. Het lopen langs het water, de heldere lucht, de bootjes met muziek en alle mensen langs de weg gaven mij enorm veel energie. Aan de overkant zag je marathonlopers die weer op de weg terug waren en dus al een stuk verder waren. Vond dat ook heel gaaf om te zien.

Tot 35KM ging het ontzettend soepel

Eigenlijk tot 35KM ging het ontzettend soepel. Ik bleef maar mensen inhalen en wist mij goed op te trekken aan mensen die dat ook deden. Ik ben zelfs nog twee keer live gegaan op Facebook om het thuisfront te informeren hoe de marathon verliep. Zoals ik vertelde had ik nooit verder gerend dan 32KM, dus toen ik voorbij dat punt kwam vond ik het al een mijlpaal op zich. Vanaf dat punt had ik dus geen idee wat mij te wachten stond maar liep vrolijk door.

Alleen toen.. nog 7KM te gaan. Het leek wel alsof de aarde de zwaartekracht een standje hoger had gezet. Alsof er een man van 120 kilo op mijn rug was gaan zitten. Er sloop een bepaalde vermoeidheid in mijn bovenbenen die ik nooit eerder had gevoeld tijdens geen enkele training. Dat was heel apart. Maar goed, het kan dan wel zwaarder worden, daar ga ik dus mooi niet aan toegeven. Ik ben dus netjes in mijn 11 km/u doorgegaan, hup, zo door Amsterdam heen waar inmiddels rijen dik met mensen stonden. Ik weet nog dat je ergens omlaag een tunnel in moest (prima), maar vervolgens weer omhoog (what?). En kort daarop volgens mij nog een brug over. Wauw, hahaha, dat was bijna niet te doen. Er waren al allemaal mensen om mij heen gaan lopen. Zelfs mensen die ik er super fit uit vond zien. Dus voelde mij wel stoer dat ik door kon blijven gaan. Ik had door dat ik het veel sneller had gedaan dan dat ik van te voren had durven hopen, dus ik wilde hem nou sterk uitlopen ook!

Het moment dat je onsterfelijk wordt

Eindelijk, het Vondelpark! Het besef kwam langzaam maar zeker dat ik het echt zou gaan halen. Hup, Vondelpark uit. Mijn muziek moest mij er nu echt doorheen slepen. Ik kan mij niet herinneren dat ik nog aan veel dacht op dat moment. Hier moest het stadion toch ergens zijn? Ineens was de boog met ‘500 meter’ daar. Bijna! Bijna! Heb er nog iets meer snelheid weten bij te zetten en ben zo het stadion in gevlogen. Gevlogen zeg ik, want het is waar: je voelt je echt een superheld. Niet te omschrijven wat je nog meer voelt als je die aller laatste bocht door gaat. Ik ben er. Ik ben er gewoon! Het gevoel na de finish was echt overweldigend. Ik was zo trots en gelukkig. Je staat in het midden van dat stadion en je voelt je haast onsterfelijk. Wat was dat bijzonder. Ik kon alleen nog mijn hand voor mijn mond slaan en de tranen over mijn wangen laten rollen. Heb ik dit echt gedaan?

Enkele meters voor de finish.

In welke tijd is het gelukt?

Toen bedacht ik mij ineens dat ik in de TCS Amsterdam Marathon app kon kijken wat mijn tijd was. Mijn hart sloeg echt over, wat een top tijd! 03:48:20! Ik stond perplex. Alles schoot door mijn hoofd. In april ben ik begonnen met het oppakken van mijn 5KM en in oktober ren ik er 42 in een tijd waar veel mensen jaloers op zijn. Wat voelt het goed om jezelf echt versteld te laten staan. Ik heb last van onzekerheid. Vaak als iemand iets speciaals doet, dan vind ik dat erg knap. Maar doe ik precies hetzelfde, dan denk ik van: ach, dat kan toch iedereen. Dat gevoel had ik nu absoluut niet. Dat finish moment, met die tijd, dat is gewoon heel erg knap en bijzonder. Het was serieus één van de beste momenten uit mijn leven. “I got this”, dacht ik. “Ik ben een marathonloper!”.

Wel een gek idee dat het nu voorbij is. Je hebt ergens zo vreselijk naar toegeleefd en zoveel aan gedacht. Dat is nu voorbij. Het voelt dus wel een beetje leeg. Maar dit wil ik dus echt heel graag nog een keer! Ik kan dit ook echt iedereen aanraden. Je stijgt echt even boven jezelf uit. Mijn volgende marathon wordt die van Rotterdam. Dus zodra de impact van Amsterdam is hersteld, begin ik weer met trainen!

Mega trots na het behalen van mijn aller eerste marathon in 3:48:20.

Één reactie

Reacties zijn gesloten.