DE ZEVEN HEUVELEN LOOP 2016

Rennend door een sprookje: Sneeuwwitje en de Zeven Heuvels.

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zo ver! De Zevenheuvelenloop in Nijmegen. Veel over gehoord, maar nooit meegemaakt. Als ik er met mensen over sprak dan ging dat ongeveer zo: je moet dus 15 kilometer rennen, omhoog, in een prachtige omgeving? – Ja, eigenlijk wel, nou ja niet alleen maar omhoog, maar ook omhoog ja. Ken je de Nijmeegse Vierdaagse? Een gedeelte van dag 3 is namelijk de Zevenheuvelenloop. – Is dat niet de zwaarste dag? – Ja, daar staat die wel om bekend. – Great! Dat beloofd een hele uitdaging te worden.

Veel rennen in de heuvelachtige duinen

Qua training ben ik eigenlijk hetzelfde te werk gegaan als bij de marathon. 2 tot 3 keer in de week een relatief kort rondje en 1 keer per week een wat langere tocht. Ook heb ik af en toe even gekeken hoe snel het ging op de 15KM. Verder geprobeerd veel in de duinen te rennen omdat je daar ook soort van heuvels hebt, maar echt goed voorbereiden op de heuvels van Nijmegen kon ik niet echt. Het zal wel meevallen, toch? Ik had ook bedacht dat ik het parcours wel in 1 uur en 10 minuten zou moeten kunnen rennen. Nooit gedaan natuurlijk. Maar ik denk weer eens veel te makkelijk over dingen. Ik heb nog steeds bij iedere run die ik doe van te voren zo iets van: doen we even! Maar op de derde kilometer sterf ik alweer duizend doden en vraag ik mij af waar ik ooit aan ben begonnen haha. Dit wordt precies weer zo’n geval.

Een beetje zenuwachtig voor de storm ben ik de zondag van de Zevenheuvelenloop in de trein gestapt. Ik keek er namelijk niet bepaald naar uit om 15 kilometer in een stortbui een heuvel op te rennen. Er deden gelukkig zoveel Instagram runners mee dat, dat me toch een beetje extra zin gaf. Je staat er in ieder geval niet alleen voor. Maar terwijl het in Den Haag nog regende, was het in Nijmegen helemaal droog. Wat een gelukje! Wel harde rukwinden, maar droog! En droog is droog.

Mijn doel: 15KM in 1:10 lopen

In het startvak voelde ik mij nerveus. Mede ook omdat ik zo’n grote tetter had zitten opzetten om de race in 1:10 te halen. Het zeggen is één ding, het daadwerkelijk uitvoeren een ander natuurlijk. Gelukkig had ik gezelschap van Daphne (een zeer gedreven renster te vinden op Instagram via @daphnerun). Het was fijn om even te kletsen voordat het startschot werd gegeven. Als we de race binnen 1:15 zouden halen, zou dat al heel mooi zijn! Inmiddels is het 13.13u en mag ons vak beginnen met lopen. We wensen elkaar succes, zetten Strava op scherp en beginnen met de eerste meters.

Er is niets gelogen over het parcours. Het is echt waanzinnig mooi! We bevinden ons natuurlijk nog midden in de herfst en dat merk je aan alles. Door de sterke wind dwarrelen er gekleurde bladeren over het wegdek en om je heen is alles oranje, rood en geel. Dat vind ik toch echt zo prachtig mooi bedacht. Maar goed, mooie natuur of niet, er moet nog wel gewerkt worden. En dat was pittig. Heel pittig! Ik ben uiteraard weer veeeel te snel van start gegaan en ik merk dat ik het niet lang op dat tempo ga volhouden. De eerste 2 kilometer zet ik in op een gemiddelde snelheid van 4:20. Dat slaat eigenlijk nergens op want wil ik de 15KM onder de 1:10 redden, dan mag ik ook op 4:40 rennen. Maar zo ben ik: rennen als een kip zonder kop en zo snel mogelijk als een raket omhoog willen schieten. Niet erg slim haha. En oja, je moet omhoog.

De klim op 5KM zorgt voor paniek

Ik kan me herinneren dat er rond 5KM een klim was waar ik wel echt even van schrok. Het moment waarop ik mij afvraag waar ik aan ben begonnen begint langzaam in te kicken. Ik had mijn adem ook maar net onder controle, al verliep dat met een boel gehijg. Shit, ik moet er nog 10, hoe ga ik dat doen joh? Nou ja, gewoon maar blijven rennen, dat lijkt me het handigst en daarna zien we wel!

Na de eerste 5 kilometer heb ik mij weten te herpakken. Dat was niet makkelijk maar na een goed gesprek met mezelf in mijn hoofd wist ik er toch langzaam aan weer wat snelheid bij te krijgen. Iedere kilometer deed ik weer ietsje vlugger dan de kilometer die ervoor zat en rond de 10KM zat ik op een tijd van ongeveer 47 minuten. Ik had van te voren bedacht dat als ik daar op 46/47 minuten zou zitten, de tijd van 1:10 nog te halen was. Ik was dus positief verrast dat het nog kon want dat had ik eigenlijk niet verwacht. Was al behoorlijk kapot aan het gaan. Maar omdat iemand mij had verteld dat het na de 11e kilometer alleen nog maar downhill zou zijn, gaf het mij goede hoop. Dus ik ging lekker door. Althans, lekker.. ik had al die heuvels echt zwaar onderschat. Zelfs omlaag was soms heftig omdat je, jezelf ook weer moet opvangen. Je wilt natuurlijk niet als een stuiterende bowling bal die berg af denderen en een strike gooien van andere hardlopers.

Wanneer gaat het nou eindelijk omlaag?

De elfde kilometer duurde lang, heel lang. Hier heb ik helaas wat tijd verloren. Ik dacht heel de tijd: wanneer gaat het nou ein-de-lijk een keer omlaag? Waar heeft iedereen het nou over? Ik heb ook nog steeds de grootste moeite om bij de drankpost al rennend een beetje AA-drink naar binnen te krijgen. Dat klotst meestal over mijn hele gezicht en mengt zich met het zweet wat zich daar al bevindt. Dit weet je van te voren, toch doe je het iedere keer weer. Hoort erbij, heerlijk!

De finish is in zicht!

Toen was toch echt de 12e kilometer aangebroken en ging het gestaag naar beneden. Wat was dat een opluchting zeg! Het voelde alsof ik van het complete parcours was bevallen en ik eindelijk niet meer zo hoefde te persen. (Ik ben overigens nog nooit bevallen, maar bij wijze van spreken haha). We gingen omlaag, fijn!

Lachend door de laatste kilometer

Richting de finish had ik mijn tempo weer zo goed als terug en zette ik mijn eindsprint in. Vooral het bordje met “750m” deed mij erg goed. Het liefst had ik het bord met grond en al uit de aarde gerukt om er van blijdschap mee te zwaaien, maar ben er toch maar normaal voorbij gerend. De laatste meters vlogen ook letterlijk en figuurlijk voorbij. Nog even alles eruit halen wat er in zit en dan heb je het weer geflikt, dacht ik. Ondanks dat ik het vreselijk zwaar heb, moet ik toch altijd lachen de laatste meters. Gewoon, omdat ik trots ben op mezelf. Dat voelt gewoon zo lekker en levert een gezellige finishfoto op. Eenmaal door de finish kreeg ik per SMS direct mijn tijd te zien: netto 1:10:29! Wauw! Die zit.

De Zevenheuvelenloop heeft echt alles. Het is een mooie afstand, de heuvels zijn geweldig zwaar, de strijd in je hoofd is weer een hele beproeving en het parcours is uit een sprookje. Ik vond het echt een super leuk event en ben er nog van aan het nagenieten. Volgend jaar ben ik absoluut weer te vinden in het startvak. Zie ik jou dan ook? Ik raad het je in ieder geval ontzettend aan!

Super trots op mijn medaille!