PUN PUN, THAI FOOD & DIRTY FEET

Pun Pun, Thai food and Dirty feet.

Het leven hier op Pun Pun is in volle gang. Er is hier zoveel te doen. Iedere dag is anders en vol met activiteiten. Achter de keuken bevindt zich een hele grote tuin waar werkelijk alles groeit. Ik heb er natuurlijk geen verstand van maar je mag overal aan ruiken en van proeven. Een ‘eetbare tuin’ is hoe ze het noemen. Alles wat ze verbouwen gebruiken ze voor het eten wat ze hier bereiden. Al is de tuin nog zo groot, het is niet genoeg om iedereen te voorzien van eten. Dus er worden ook producten geruild in het dorp voor bijvoorbeeld vis of andere etenswaren. Ik weet nog niet precies wat nou het verschil is tussen ontbijt, lunch en diner omdat het iedere keer opnieuw hele uitgebreide gerechten zijn die ik normaal alleen als avondeten zou eten. En omdat het zo vreselijk lekker is, heb ik met mezelf afgesproken niet meer voor een tweede ronde te gaan omdat ik anders echt tonnetje rond terugkom.

Het wateren van de tuin behoort tot de dagelijkse bezigheden.

Werken in de tuin werkt mediterend

Het werken in de tuin is leuk, maar ook een beetje hypnotiserend. Je maakt bijvoorbeeld constant dezelfde bewegingen met een hark of je staat half mediterend te zwieren met een gieter. Het werk geeft wel veel voldoening omdat je ook daadwerkelijk iets aan het creëren bent. Ik heb een bedje met jonge kool verplaatst naar een bed waar meer ruimte was om te groeien. Het voelde een beetje als een baby vasthouden en het voorzichtig in bed leggen. Je graaft een klein kuiltje, legt het kooltje erin, en dan stop je het toe met aarde. Daaromheen druk je wat natte hooi aan (en dan zeg je zachtjes: slaap lekker. Nee geintje).

De natte hooi zorgt ervoor dat het de hele dag vochtig genoeg blijft. Ik moet wel nog een beetje werken aan mijn balans. Je kunt namelijk niet staan op een bedje want dan verdwijnt de zuurstof. Hier werken ze allemaal super evenwichtig diep door de hurken. Ik heb die speciale Thai-zit nog niet helemaal door, maar dat komt wel.

Een huis bouwen is net een cake bakken

Op dit moment zijn hier twee Vietnamese journalisten om een item te maken over Pun Pun. Voor het oog van de camera hebben we bakstenen gemaakt van een mix van klei, water en rijstomhulsels. Met onze voeten mixten we alle ingrediënten door elkaar, om het vervolgens in een houten mal te gieten. De mal lijkt op een houten ladder. Je vult de tussengedeelte met de klei-mix en dan til je de ladder omhoog. Zo maken we vier bakstenen tegelijkertijd. Je kunt het eigenlijk een beetje vergelijken met het bakken van een cake, maar dan met je voeten. Net zoals ik helemaal onder het cakebeslag zou zitten, zit je hier helemaal onder de klei. Goed voor de huid zullen we maar zeggen!

Een pizzaparty op Punya

Een kleine community verderop, genaamd Punya, gaf een pizzaparty. Dat was echt super gezellig. Iedereen bracht bier en de hele avond werden er de lekkerste pizza’s en cakes gebakken door iedereen die daar zin in had. Op dit moment is er een cursus op Punya over permacultuur en alles wat daar bij hoort. Een groep van ongeveer 15 jongeren leren door middel van colleges en activiteiten meer over wat permacultuur, en de manier van leven, werkelijk inhoudt. Super interessant. Er waren ook twee Nederlandse meiden. Toch fijn om eventjes in het Nederlands te kunnen tetteren aangezien je constant overal in het Engels communiceert. Het werd echt een super gezellige avond en heb veel nieuwe vrienden gemaakt.

De soort mensen die je hier hebt zijn ontzettend open minded en lief. Iedereen is erg begaan met de natuur en artistiek. Er hangt een hele fijne hippievibe waar je, je snel in thuis voelt. Benen en oksels scheren is hier ook een taboe. Haha. Ik zal daar niet zo snel mee stoppen omdat het me juist een beetje thuis laat voelen. Dat heb ik soms wel nodig, je bent hier in principe toch alleen. Verder laat je wel veel andere dingen los. Vieze voeten heb je gewoon altijd. Daar is niet tegenop te wassen. Je kunt hier je kleding wassen in een teiltje met organische zeep. Ik heb het al een keer geprobeerd maar weet niet of mijn kleren daarna echt schoon waren. Ach ja, het gaat om het idee.


Ik en Babybong. Sweetest baby ever. Look at him. Little Avatar. ❤

Hardlopen door het hyena gebied van de Lion King

Mijn eerste hardlooprondje is een feit. Het lukt hier op zich wel maar het is natuurlijk niet zoals in Nederland. De zon is erg heet, uit mijn hoofd kwam letterlijk een waterval zweet en de onverharde wegen bevatten veel kuilen. Daarentegen is het hier echt prachtig. Er zijn bepaalde punten waar je echt zo de vallei in kunt kijken. Dat is echt geweldig mooi. Verder liep mijn rondje door een ander dorpje genaamd Ban Huai Ratchabud. Ik weet niet precies wat het betekend maar het moet iets zijn als: duizend honden op een berg.

Ik liep het dorpje in en binnen de kortste keren was ik omsingeld door wel dertig blaffende honden. Het voelde een beetje alsof ik als baby Simba de hyenaslaapplaats van de Lion King binnenkwam. Dat was serieus best wel eng haha. Je wilt natuurlijk niet gebeten worden en Rabiës oplopen. Gelukkig ging het goed en was ik er zo voorbij. Ik word wel vreemd aangestaard door de Thaise bevolking langs de weg. Het is natuurlijk ook niet iedere dag dat er een zwaar zwetende, blanke vrouw op sportschoenen langs komt rennen. Ik begrijp dat.

Het is superheet, maar erg mooi om doorheen te rennen.

Er gebeurd hier verder nog veel meer, maar dat bewaar ik voor de volgende blog. Ik wil even aan iedereen thuis melden dat hier alles goed gaat en super lekker weer is. Ondanks dat het in Zuid-Thailand noodweer is. Je moet het zo zien: Nederland past 12 keer in Thailand. Ik bevind mij helemaal in het noorden. Dus je zou het kunnen vergelijken met dat er nu hele zware regenval is in Zuid-Frankrijk/Spanje. Voor mij dus niets aan de hand. Ik hoop wel dat het over 4 weken beter is, want het plan was wel om naar het zuiden te gaan. Maar dat hangt dus af van het weer. Groetjes en een dikke kus aan iedereen. Sawadie.