MY WAY OR THE THAI WAY

My way or the Thai way

Daar zit ik dan, blonde haren, blauwe ogen, lange benen, helemaal oer-Hollands te zijn in de Noord-Thaise natuur. Door de warme, zomerse dagen in het toeristische Chiang Mai viel de cultuurschok heel erg mee, maar nu ik mij echt in het dorp onder de locals heb gemengd beginnen er toch wel verschillen op te vallen. Ik probeer mij natuurlijk zo goed mogelijk aan te passen. Ik had alleen niet van te voren kunnen bedenken dat mijn lange pyjamabroek de meest respectvolle broek van mijn garderobe zou worden.

In de zon in bikini zit er niet in

Thaise mensen zijn erg beschaafd en preuts. Het lichaam is hun tempel en dat bedekken ze het liefst. Zeker vrouwen. In de zon liggen in bikini of sporten met een tanktop en een korte broek zit er niet in. Waar ik allang met mijn blote kont in de thermische Hot Springs baden was gesprongen, baden de Thaise vrouwen met hun kleding aan. Dat kan toch niet lekker zitten? Helemaal als je uit het badje stapt en alles vacuüm zuigt. Daar moet ik niet aan denken. Grappig hoe onnatuurlijk dat voor mij voelt en voor hun weer compleet normaal is.

Een mini vrouwtje met enorme krachten

Mijn eerste Thaise massage is ook een feit. Een ieniemienie vrouwtje van buiten met een krachtige sumoworstelaar verstopt van binnen, nam al mijn spieren en energiebanen voor twee uur onder handen. Ik begrijp sowieso niet hoe je het vol kunt houden om iemand voor twee uur lang te masseren. Heel bizar. Er waren momenten bij van ontspanning, maar ook genoeg momenten waarbij ik echt even mijn tanden op elkaar moest klemmen. Zo boorde ze meerdere malen haar ellebogen diep in de onderkant van mijn benen, waarbij de tranen zowat in mijn ogen sprongen. “Are you okay?”. Ja, ga je dan toegeven dat je een mietje bent of zeg je dat het gaat? “Yes, it’s nice!”. Euhg.. idioot dat ik ben.

Toen ze bij mijn rug aankwam vroeg ik haar of het handig was om mijn shirt uit te doen. “Euh, yes, whatever you like.” Antwoorde ze een beetje verbaasd. Daar is dat cultuurdingetje weer. Maar ja, wat ken mij het schelen. Dus hup, dat shirt uit. Naast mij worden er op dat moment nog zeven andere dames en heren van de farm gemasseerd, maar daar heb ik geen moeite mee. Ik merk wel dat ik vaak denk: hopelijk beledig ik niemand met hoe ik doe. Maar de Thaise mensen zijn zo lief dat ik dat volgens mij nog niet heb gedaan. Zolang ik niet vergeet mijn schoenen overal uit te doen voordat ik ergens binnen stap, zit ik goed.

Best Banana-Peanut Shake of my life.

Het leven zonder ‘eetsmakelijk’.

Waar ik ook achter ben gekomen is dat het hier niet gebruikelijk is om “eetsmakelijk” te zeggen voordat je gaat eten. Er is gewoon geen woord voor. En in het Engels is hij ook niet echt te doen. “Have a good meal!” klinkt niet. Hier eet je gewoon. Het zijn de stomme dingetjes waardoor ik thuis soms mis. Klinkt gek om te zeggen maar ik heb echt zin om in mijn blote kont te eetsmakelijken terwijl ik een speltcracker met pindakaas eet. Maar laat ik dat hier maar niet doen.

Closest I could get to an Oliebol.

Het eten wat ze hier bereiden is trouwens wel echt buitenaards lekker. Ik bedoel hoor dit: als toetje een paarse aardappel, gedrenkt in kokosmelk en nog wat andere magische ingrediënten. Het liefst schenk je dan een klein kommetje in om te laten staan, terwijl je de pan meeneemt naar je plaats om die helemaal leeg te vreten. Oh, en de bananen hier! Je weet niet wat je proeft. Ze zijn echt tien keer meer bananiger dan de bananen in Nederland. Gister aten we bijvoorbeeld gebakken banaan door de curry! En ook gaat er geen dag voorbij zonder dat ik een bananen-pinda-smoothie naar binnen slurp. I just can’t get enough.

Soms voel ik mij net een reus

Omdat de mensen hier veel kleiner zijn, zijn de dingen ook veel kleiner. WC’s zijn lager en stoelen ook (als je al niet op de grond zit). Ook moet ik mijn hoofd denk ik nog vier keer stoten aan de deurpost voordat ik hem door heb. Ik ben er dus bijna. Maar toen ik mee hielp met het bereiden van het avondeten in de keuken, moest ik zo ver voorover gebukt staan door het kleine aanrecht dat ik mij echt een reus voelde. Maar goed, dit hoort erbij en is niet erg.

Trying to do my laundry.

Geen autoruiten maar muggenbulten krabben

Terwijl het in Nederland super koud is en mensen hun autoruiten krabben, krab je hier alleen aan je muggenbulten. Ik heb in een lokaal winkeltje iets gevonden wat op oliebollen lijken. Zo voelt het toch nog een beetje als het einde van het jaar. Het kopen van deze bollen gaat op een grappige manier. Het is hier overdag heel erg warm en tussen 12.00 en 15.00 gebeurd er dus niet zoveel. De vrouw van het winkeltje ligt dan, op een houten plank in haar winkeltje, te slapen met haar kassa (wat een leeg koekblik is). Je groet haar en dan wordt ze half wakker. Dan bekijkt ze wat je wilt kopen, roept ze hoeveel het kost, dat geef je dan, en de deal is rond. Vervolgens sluit ze haar ogen weer en loop je de winkel uit. Ik probeer me een voorstelling te maken van hoe dat zou uitpakken als ik dat zou proberen in de KPN winkel waar ik werk. Lijkt me zo chill. Zo wordt je nou letterlijk slapend rijk.

Er zijn dus vele verschillen, maar ook een boel overeenkomsten. Sinds een paar dagen is Pong, de nieuwe vrijwilliger uit Bangkok, bij het team aangesloten. Pong is een gitaarleraar en heeft de gitaar, die hier al een tijdje ligt, kunnen maken. Er was een snaar gebroken, maar omdat er geen nieuwe snaar was kon er niet meer op gespeeld worden. Tot Pong kwam. Als een echte chirurg repareerde hij de gitaar en nou spelen en zingen we iedere avond na het eten van alles en nog wat.

Pong speelt alles in enkele seconde na

Wanneer hij wat akkoorden ziet op Google kan hij het direct spelen. Zo super gaaf. Zit je dan, voor een groepje Thaise mensen, een liedje van Eefje de Visser te zingen. Dat is toch hilarisch. Morgen arriveert er een groep van 30 Thaise mensen die hier een workshop komen volgen voor een aantal dagen. Pong en ik gaan dan een Pandora dinnershow in elkaar zetten. Dip, één van de medewerkers hier op de farm, kan ook aardig gitaar spelen en zingen. Hij gaat mij een paar Thaise liedjes leren, dus dat wordt echt te gek. Muziek verbindt gewoon altijd. Wie je ook bent en waar je ook vandaan komt. Zet wat mensen uit compleet verschillende culturen samen in een ruimte, gooi er een gitaar bij en je hebt gegarandeerd feest. Het blijkt dus dat je toch niet zo gek veel van elkaar verschilt dan je in eerste instantie dacht. Ook een moddermasker op een meidenavond begrijpt iedereen. Oh, humans…