CHIANG MAI HALF MARATHON 2016

Amazing adventure:
Running the Chiang Mai Marathon.

Het is alweer een poosje geleden dat ik voor het laatst een blog schreef over Thailand, dus vond het wel weer eens tijd. Je ziet duidelijk dat het in het begin behoorlijk wennen was hier en ik door middel van het schrijven van een blog mij wat meer met thuis verbonden voelde. Echter, hoe langer je hier bent, des te minder je denkt aan thuis. Ik was meer bezig met het genieten van de reis dan het documenteren van alles wat hier gebeurd. Dat is eigenlijk ook precies hoe reizen hoort te zijn. Maar ik wil jullie al mijn avonturen niet onthouden, dus hier een recap.

Toen Angie vertelde dat haar fam. meedeed aan de Chiang Mai Marathon moest ik dat ook.

Van farmgirl naar cityhopper

Ik ben inmiddels weer weg van de farm waar ik een kleine maand ben verbleven. Mijn verblijf op Punpun was rustig, vredig en fantastisch mooi. Het heeft me echt geleerd dat het leven niet alleen hoeft te bestaan uit het hebben van een baan en het betalen van rekeningen. Wanneer je een stuk grond hebt in een mooi klimaat en weet wat permacultuur inhoudt, kun je prachtig in harmonie met de natuur rondkomen. Je hebt alleen wat lef en kennis nodig om zo je leven compleet om te gooien.

Op de farm ontmoette ik Angie. Een super lieve meid uit Malaysia. Haar nicht wist ons te vertellen dat er een marathon in Chiang Mai werd gehouden. Hardlopen rondom de farm wilde niet echt lukken (zie: bloedheet overdag, veel enge straathonden en kon niet echt in korte kleding rondlopen i.v.m. het cultuurverschil). Dus toen ik van de marathon hoorde ging mijn hart sneller kloppen. Hier was ik echt aan toe. Helaas was het niet meer mogelijk om via je eigen naam te registreren, maar ik wist via Facebook een startnummer voor de halve marathon op de kop te tikken. Het was vanaf toen de dagen aftellen tot zondag 18 december, de dag van de marathon.


Me & Angie, sleepy heads. Waking up early for the race.

Eindelijk weer terug naar Chiang Mai

De zaterdag ervoor zijn Angie en ik om 6.30u met de truck vertrokken naar de grote stad. De farm ligt ongeveer 60 kilometer ten noorden van Chiang Mai en daar doet de truck ongeveer 2 uur over. Ondanks dat het super vroeg was hebben we de hele weg naar Chiang Mai gekletst over van alles en nog wat en vooral dat we er zoveel zin in hadden. Voordat ik naar de farm vertrok had ik natuurlijk al een paar dagen doorgebracht in Chiang Mai en dat was echt geweldig. Dus ik was door het dolle heen toen we in de stad aankwamen. We hebben die zaterdag onze startnummers opgehaald, hebben wat gechilled en zijn die avond met haar nicht en aanhang uit eten geweest. Ik heb denk ik wel 20 kilo Pad Thai gegeten met als excuus dat ik extra energie nodig zou hebben voor de race de dag erop. Dit bleek later niet zo’n puik plan maar daarover straks meer.

De race start om 5 uur in de ochtend

De race begon om 5 uur s’ochtends. Super vroeg zul je denken, maar met het warme klimaat in Thailand is het niet te doen op een later moment. In Nederland weet ik hoe het werkt zo’n event, maar hier in Thailand is het toch even een verassing. Na het horen van mijn wekker ben ik nog even snel onder de douche gesprongen en vandaar uit direct naar de start van de marathon gelopen. Alles ging behoorlijk snel en voor we het wisten was het startschot gegeven en begonnen we met rennen. Aaaah, die adrenaline die toen door mijn lijf ging was echt heerlijk. EINDELIJK rennen. Zo hilarisch om tussen allemaal Thaise mensen te hardlopen. Niemand lijkt op jou, niemand is blond. Een hele aparte, unieke ervaring. Maar des te leuker. Uiteindelijk maakt het ook niet uit. Het saamhorigheidsgevoel is hetzelfde, we willen gewoon allemaal naar de finish.


Me & Angie holding our medals. So proud of this young lady.
She gave everything she had and finished with a new PR! Such a bad ass!

Wat doe je meestal als eerst direct na het wakker worden?

Maar goed, toen.. we zijn dus net vertrokken en ineens bekruipt mij een onaangenaam gevoel. Na 1 kilometer besef ik mij opeens dat ik helemaal niet naar de WC ben geweest voordat ik naar de start ben gegaan. Normaal gesproken zorg ik dat alles is geregeld en dat er niets mis kan gaan tijdens het rennen, maar dit is Thailand. En in Thailand naar de WC gaan vind ik sowieso al echt helemaal ruk. Dus daar liep ik dan, net van start, vol adrenaline en vol Pad Thai. Was het nou echt nodig om zoveel naar binnen te werken de avond ervoor? Ach ja, Thais eten is echt onweerstaanbaar dus ik had mij sowieso niet echt kunnen inhouden. Anyway, ik moet nu even gaan nadenken over een oplossing. Of liever nog er helemaal niet meer aan denken en gewoon die 21KM eruit knallen zodat ik eerder naar het toilet kan.

Het punt dat ‘nee’ geen antwoord meer is

Ha, dat was erg moedig van mij om te denken maar dat ging dus niet door. Na 9KM was het toilet echt nog het enige waar ik aan kon denken. In Nederland was je allang een Dixie langs het parcours tegen gekomen, maar nogmaals, dit is Thailand. En in Thailand hebben ze geen toilet langs de weg. Hoe ga ik dit nou doen joh? Ik begon het inmiddels echt te besterven. Verschillende scenario’s gingen er door mijn hoofd, maar koos toch maar voor de meest humane oplossing. Ik koos een supermarkt uit langs de route en ben daar naar binnen gerend. Terwijl het zweet inmiddels uit mijn hoofd gutst vraag ik aan de kassière of ik gebruik mag maken van het toilet. Dat mag dus niet. Ik ben alleen nu op een punt dat ik geen “nee” meer kan accepteren dus ik maak hem nogmaals duidelijk dat het geen vraag is. Het is hier voor de kassa of op je WC, kies zelf maar. De jongeman haalt zijn manager erbij, die ik echt smekend aankijk. Gelukkig laat hij mij naar achter. Ik had alleen niet verwacht dat we een trap op moesten en toen gang na gang na deur na gang, helemaal achterin het gebouw, om eindelijk bij een toilet uit te komen. Daar gaat mijn tijd dacht ik. Maar goed, dit is even van levensbelang dus het heeft dan maar zo moeten zijn.

Ik had al verteld dat in Thailand naar de WC gaan geen pretje is. De riolering is niet gemaakt voor toiletpapier en vaak kun je de WC niet doorspoelen maar moet je water uit een bak scheppen en dat in de pot werpen. Haal even het meest smerige Aziatische toilet wat je maar kunt bedenken voor de geest en besef je dan wat ik zag toen ik de deur van de WC opende. Ik weet nog dat ik dacht: Welkom Grace, welkom op het meest verschrikkelijke moment uit je leven. Wat daar verder gebeurde probeer ik vandaag de dag nog steeds van mijn geheugen te verwijderen. Ik ben er in ieder geval niet trots op. Maar goed, het was wel echt een enorme opluchting.

Nu snel terug het parcours op

Na dit complete incident ben ik zo snel als ik kon het pand weer uit gerend, terug naar de race. Ik heb werkelijk geen idee hoeveel tijd ik ben verloren, maar het zal zeker iets van 7/8 minuten zijn geweest. Het enige wat ik kon doen was proberen de verloren tijd goed te maken door zo snel mogelijk de race uit te rennen. Uiteindelijk gaat het ook om de ervaring en niet persé om de tijd. Dat zeg ik dan wel tegen mijzelf in mijn hoofd maar baalde stiekem wel een beetje. Maar goed, ik was weer zo licht als een veertje dus de resterende 12 kilometer verliepen heerlijk.



Lekkah buggetje na afloop. Only in Thailand. Haha!

Ik was weer lekker mensen aan het inhalen en zat goed in mijn flow. De zon begon inmiddels al een beetje door te komen dus dat betekende dat de finish niet ver meer kon zijn. De laatste kilometer duurde lang! Had echt alles proberen te geven. Eindelijk was de boog in zicht. Dat heerlijke intense gevoel van trotsheid vulde mijn lijf weer en met mijn handen in de lucht scheurde ik onder de finish boog door. Eenmaal daar doorheen kreeg ik direct mijn medaille aangereikt, een briefje met mijn gegevens en een soort van ketting met een grote 4 op het plaatje. Ik wist niet echt wat dat betekende, maar was zeer tevreden over hoe ik het uiteindelijk alsnog heb weten recht te trekken.

Wat betekend de vier?

Toen ik klaar was met uithijgen zag ik iemand anders lopen met zo’n zelfde ketting met een ander cijfer. Ik ben toen naar haar toegelopen om te vragen wat het betekende. “It means you came in fourth and you should register at the counter”. Wait, what? Alsnog vierde? Dat sta je gewoon niet te menen hier. Fantastisch. Dus ik naar die balie om mij te melden. Een aardig vrouwtje feliciteert mij met mijn gelopen race en vertelde mij dat ik een prijs uitgereikt zou krijgen op het podium. Ik moest alleen wel eerst mijn paspoort halen voor de registratie.

Vierde vrouw op de halve marathon van Chiang Mai!

Snel terug naar het hostel voor mijn paspoort

Ik dus helemaal enthousiast naar mijn hostel voor mijn paspoort. Eenmaal terug kijkt datzelfde vrouwtje iets minder vrolijk. Wat is hier aan de hand? “Ehh ja..” zegt ze, “sorry maar je krijgt toch geen prijs”. Het zat namelijk zo, ik rende natuurlijk niet onder mijn eigen naam. Ik was even 21KM lang Apichaya uit Bangkok en omdat er foto’s gemaakt zouden worden van de uitreiking en mijn naam niet bij mijn gezicht zou passen was het dus niet mogelijk om mij een prijs te geven. Er zouden dan klachten of zoiets binnen komen via de website, geen idee. Dus ik zeg tegen haar van roep maar even een leidinggevende dan ga ik het wel even regelen. Want ik bedoel, of je veranderd gewoon de naam op de website naar mijn naam, of je neemt geen foto. In Nederland heb je dit soort dingen zo voor elkaar. Maar goed, dit is Thailand, en in Thailand dus niet.


Champion Lunch after the race. Best Banana Pancakes available in Chiang Mai
(@ Angel’s Secrets) and lovely Thai Tea.

Toch geen podiumplaats

Na veel gedoe en creatieve oplossingen vanuit mijn kant had ik al door dat het hem niet ging worden. Ik zou van de lijst worden geschrapt en het meisje dat vijfde was geworden werd vierde, en zij die zesde was werd vijfde. De top vijf kreeg een prijs. Ach ja, je kunt mij dan wel mijn 15 minutes of Thai Fame afpakken, mijn trots houd ik lekker zelf. En wat was het een avontuur! Geweldig. Uiteindelijk krijg ik alsnog een trofee. Hij is ietsje kleiner en er staat iets anders op dan die ik had moeten krijgen, maar ik vind hem alsnog geweldig mooi. Wat een top souvenir om mee naar huis te nemen. Moet wel nog even kijken waar ik hem precies tussen kan proppen, want mijn backpack is echt overvol. Maar dat komt wel goed.

Shinen met mijn medaille en trofee!

Mijn verblijf in Chiang Mai deed mij beseffen dat ik toch meer het type “City Girl” ben dan “Farm Life” en heb besloten om weg te gaan van de farm. Ik heb er veel mogen leren en heb de meest interessante mensen mogen ontmoeten. Maar ik mis de chaos en drukte om mij heen. Los daarvan wil ik voordat ik weer naar Nederland vertrek ook nog een stuk zien van de stranden van Zuid Thailand. Mijn volgende bestemming is dus Phuket waar ik morgen zal aankomen. Hier zal ik ook Oud & Nieuw vieren. Hoe vet is dat? Even nog een super plakkerige overnachting doorkomen in Surat Thani in een kokend hete hotelkamer. Morgen vervolg ik mijn avontuur. Ondanks dus weinig bericht van mij, gaat het heel erg goed. Het is het meest intense wat ik ooit heb moeten doen zonder anderen. Ben onwijs trots en wil absoluut niet naar huis. Genieten dus zo lang het kan! Dikke kus uit Thailand.

Goodbye Farmlife. I loved it :).