VAN DIP NAAR DRIVE

Van DIP naar DRIVE.

Kippen voeren op de farm in Chiang Mai.

Mensen die wel eens een reis hebben gemaakt of op vakantie zijn geweest zullen dit misschien herkennen: het lege gevoel bij thuiskomst, er mist opeens iets en je voelt je down. Deze ‘Post-travel-depression’ sloeg bij mij in als een bom toen ik terugkeerde van Thailand. Weken lang leefde ik in een wereld zonder stress en raasde de vlinders constant door mijn buik. Terug in Nederland moest ik echt even diep nadenken en me, mijn leven herinneren: “wat deed ik ook alweer voordat ik vertrok?”. Alles om je heen is hetzelfde, je straat is hetzelfde, de mensen doen hetzelfde, alleen het weer is net even een tandje triester (wat ook niet helpt). En omdat ik tijdens mijn reis niet goed heb kunnen (of willen) trainen, was mijn conditie ook ver te zoeken. Al met al voelde ik mij vreselijk.

Ik haal niet alles uit het leven

Natuurlijk besef ik mij dat reizen niet het echte leven is. Althans, je voelt je op sommige momenten meer levend dan ooit daarvoor, maar het is allemaal mogelijk omdat je met je verdiende geld uit Nederland alle vrijheid hebt om te doen wat je wilt. De depressie waarin ik leek te glijden kwam ook niet uit het feit dat ik heel graag terug naar Azië wilde om te reizen, maar meer omdat ik meer dan ooit besefte dat het leven zo ontzettend mooi en kostbaar is en ik er niet alles uit haal. Dat heel veel mensen dit niet doen.

Ik zie om mij heen mensen die complete dagen achter een computer zitten, voor een product werken waar zij niet achter staan, s ’avonds naar huis gaan en bij wijze van spreken om zes uur eten, naar bed gaan en de volgende ochtend het zelfde liedje weer opnieuw afspelen. Dit houden sommige mensen jaar in jaar uit vol terwijl zij langzaam leeglopen qua energie. En oja, ondertussen dealen we natuurlijk ook nog met een ontzettend groot probleem wat betreft de klimaatverandering. Ik heb nooit eerder zo’n sterk gevoel gehad dat dit niet klopt, dat de mens hier niet voor is ontworpen en dat ik niet op deze manier kan blijven leven.

Ik wilde niet, maar ben iedere dag naar buiten gegaan voor een rondje.

Het grote mensen leven begint bijna

Over 5 maanden heb ik mijn studie afgerond en begint het grote mensen leven. Hiervoor was ik best nerveus. Ik ben bijna 27 jaar en wacht nog steeds op het moment dat ik mij volwassen ga voelen. Echter, na twee weken wegkwijnen in leegte en verwarring en na wat goede gesprekken met de mensen om mij heen besef ik mij dat, dat moment waarschijnlijk nooit gaat komen. Daarnaast besefte ik mij ook dat ik niet langer met de gordijnen dicht, thuis op de bank iedere dag middag-pizza’s (zo noem ik pizza’s die ik s’ middags eet) kon eten en dat het de hoogste tijd werd om mijzelf uit mijn neerwaartse spiraal te krijgen. Het leven is tenslotte prachtig en dat ga ik bewijzen ook!

Dichte gordijnen, een grote afwas en lege pizza dozen

Oke, de eerste stap is gemaakt: herkenning van het probleem. Even om mij heen kijken: dichte gordijnen, mijn grote deken op de bank, overal rommel, dikke afwas in de keuken en veel lege pizza dozen. Laat ik daar maar als eerst mee dealen. Ramen open, grote was draaien en de boel uitmesten: check. Vervolgens het geen waar ik in 2016 het aller meest van ben gaan houden: hardlopen. Mijn hardloopschoenen zijn inmiddels al een tijdje over de duizend kilometer heen, maar voor nieuwe even geen geld dus we moeten het er maar mee doen. Eenmaal buiten besef ik mij dat ik nog wel iets van conditie over heb, maar het wordt een lange weg naar nieuwe PR’s. Ik besluit daar en dan dat ik ga werken aan kleine overwinningen. Ik bedenk kleine challenges voor mijzelf en probeer op deze manier weer langzaamaan te verbeteren. Zeven dagen lang ren ik iedere dag zeven kilometer. En dat gaat echt super lekker. Doordat dit lukt komen er iedere dag tijdens het hardlopen steeds meer ideeën in mij op over hoe ik mijn toekomst wil gaan inrichten. Na een week zijn deze ideeën inmiddels veranderd in een vaag plan dat steeds meer structuur krijgt.

In zeven dagen uit mijn dip: dat zou een mooi boek zijn.

Ben je down?

Hoe ik mij drie weken geleden voelde is niet te vergelijken met mijn gevoel vandaag. Voor het eerst in mijn leven weet ik wat ik wil. Alles wat ik voor mijn reis heb gedaan en wat ik tijdens Thailand heb geleerd komt op de één of andere manier samen. Ik moest blijkbaar door een dal om het in te zien. Het gaat echt fantastisch worden. Ik kan nu niet wachten om af te studeren en het plan om te zetten in een onderneming. Wat zeven dagen hardlopen al niet met een mens kan doen. Het blijft natuurlijk mijn grote passie. En met de CPC en de Marathon van Rotterdam in het verschiet ga ik de komende tijd knallen buiten. Ik ben weer helemaal blij dat ik besta en kan niet wachten op wat er nog komen gaat.

Voel je, je nou ook wel eens mega down en weet je even niet meer waarvoor je het doet? Trek dan je sportschoenen aan en trakteer je brein op een dosis endorfine. Diep van binnen weet je eigenlijk altijd wat goed voor je is, volg dat gevoel, volg je hart en ga ervoor. Dat is wat ik wil zeggen met deze blog en eigenlijk nog wel het meest tegen mijzelf.