HIEPERDEPIEP, HOE-RUN!

Hieperdepiep, Hoe-RUN!

Feest! Ik ben jarig. Vandaag wordt ik 27 jaar. Als ik vroeger dacht aan mensen die 27 waren, dan vond ik dat echt vreselijk oud. 27 jaar, dan heb je vast alles op een rij. Je weet dan wie je bent, wat je wilt en ben je helemaal volwassen. Je hebt een creditcard en ook je rijbewijs. Je werkt waarschijnlijk bij een jong, dynamisch, snelgroeiend bedrijf en je koelkast is gevuld met grote mensen dingen. Of nou ja, in ieder geval gevuld. Je spreekt met moeilijke woorden die je leert uit de krant. Je lust koffie en ook je huis is altijd netjes aan kant. Dat huis heb je trouwens gekocht. Zaterdag is voor boodschappen, je koopt dan slim in voor de rest van de week. Je hebt zelfs het muntje voor de boodschappenkar aan je sleutelbos. Ja, ja, allemaal dingen voor mensen van 27 jaar.

Niets is minder waar

Nou laat ik maar meteen met de deur in mijn huurhuis vallen: niets van het bovenstaande is uitgekomen. Sterker nog, het meeste voelt niet eens in de buurt van de waarheid. Vandaag word ik 27 jaar. Ik ben nog steeds bezig met studeren en uitvinden wat ik er precies mee wil gaan doen. Ik eet kruimeldingen in bed en kan af en toe uren Netflixen zonder mij schuldig te voelen. Als ik oversteek via een zebrapad raak ik enkel de witte vlakken, want ja de rest is lava. Ik ben niet echt goed in koken, alles wordt meestal één grote bende. Ik ben daarnaast nog steeds bang dat wanneer ik iets opwarm in de magnetron hij dan ontploft. Ik wacht soms zelfs in de woonkamer tot het piepje. Ik houd ook veel van middagpizza’s (zo noem ik pizza’s die ik s ’middags eet). En op mijn verjaardag eet ik pannenkoeken en handtaart (dat is taart dat je uit je hand eet, bij gebrek aan bordjes). Vandaag dus. Nu al zin!

Happy Birthday to me!

Ik ben een grote-mensen kind

Een groot kind eigenlijk, dat is wat ik ben. En van binnen blijf ik dat misschien ook wel voor altijd. Echter, wanneer ik kijk naar het afgelopen jaar heb ik toch best een flinke groei doorgemaakt. Op mijn 26e verjaardag ben ik begonnen met hardlopen. Vandaag dus precies een jaar geleden. Die dag rende ik 10 kilometer in 1 uur en 10 minuten. Wat was dat zwaar! Daar, op dat moment besloot ik om te veranderen. Vanaf die dag ben ik om de dag naar buiten gegaan om hard te lopen. Zes maanden later, tijdens de Vredesloop in Den Haag, liep ik diezelfde 10 kilometer in 44 minuten en 13 seconden. Het ultieme bewijs aan mijzelf dat wanneer je iets echt wilt, alles mogelijk is. De maand erop liep ik mijn eerste marathon en over 1 maand mijn tweede.

Vierde vrouw op de halve marathon van Chiang Mai.

In mijn leven gaat niets normaal

Eind November vertrok ik naar Thailand om daar op een organische farm aan de slag te gaan. Die reis heeft mij ontzettend veel laten inzien. Wat is de wereld toch groot en prachtig en wat zijn er veel mensen! Ongelofelijk. Alles daar is zo’n onbeschrijfelijk mooie ervaring geweest. Ik zal het nooit vergeten. Het heeft mij echt een bepaalde kant opgestuurd. Hoe ik altijd dacht dat een goede baan bijvoorbeeld te maken zou hebben met een goed salaris, dat heb ik echt compleet losgelaten. Ik ga vanaf nu mijn dromen achterna. En dan zien we wel weer waar we uitkomen. Eén ding is zeker, in mijn leven gaat niets normaal. Maar dat maakt het juist de moeite waard.

Werken op de organische farm in Thailand.

Het voelt dus soms alsof ik altijd een kind zal blijven. Maar als ik dan alles op een rij zet, ben ik toch weer wijzer. Daar ben ik wel een beetje trots op. Een jaar vliegt zo voorbij, maar wat kan er veel gebeuren. Op dus naar het volgende jaar en dat begint vandaag. Cheers!

Het volgende jaar begint vandaag.