CPC LOOP 2017

City Pier City Loop 2017

De City Pier City loop is de grote jaarlijkse hardlooptraditie onder de Haagse hardlopers (en daar buiten). Dus ik als trotse Haagse hardloper kon dit event natuurlijk niet overslaan. Op de dag dat de inschrijving werd geopend, 20 oktober 2016, schreef ik mij in. Ik had net de marathon van Amsterdam achter de rug, dus ik heb mij toen vol zelfvertrouwen ingeschreven voor zowel de 10KM als de 21KM. Ik had natuurlijk geen rekening gehouden met dat ik in de tussentijd een aantal weken in Thailand zou zitten. Thailand was top! Absoluut. Maar niet zo super top voor mijn conditie. Sterker nog, bij thuiskomst was mijn conditie ver te zoeken.

Bron: CPC Facebook

Je weet dat je het kunt, maar het lukt niet

Dat was dus echt even schrikken. Maandenlang trainen in 2016, leek in 2017 als sneeuw voor de zon verdwenen. Hardlopen was niet alleen fysiek zwaarder geworden, ook mentaal was het vreselijk moeilijk. Je weet dat je iets kan, maar het lukt niet meer. Dat was echt een enorme inslag op mijn zelfvertrouwen. Ik moest voor mijn gevoel echt weer opnieuw beginnen. Dus ja, dat doe je dan maar.

In februari ben ik weer begonnen met trainen. Ik wilde er nog niet aan denken, maar ik had slechts zes weken over om mijn niveau weer op 31KM te krijgen voor de CPC loop. Een onmogelijke opgave op dat moment. Zeven kilometer was al haast niet te doen zonder stoppen. Hoe ging ik dit voor elkaar krijgen joh? Nou, keihard doorpakken dus. Om de dag mijn hardloopschoenen aan en weer naar buiten. Het weer zat helaas in die maand ook niet mee, dus het was echt even door een barrière heen. Maar ik had weer een doel voor ogen en daar push ik mijzelf voor 100% naar toe.

In drie weken tijd weer een halve marathon

Na drie weken lukte het om een halve marathon te rennen. Wauw, gaat dat niet te snel? Ik weet echt niet hoe ik het doe zonder blessures, maar het gaf mij in ieder geval weer een enorme boost. Mede omdat ik weet dat ik het ooit kon, geeft het mij extra kracht om te trainen. Hardlopen is voor 80% een mentaal spelletje. Je kunt zoveel meer dan je in eerste instantie denkt te kunnen. Daar bouw ik op.

Bron: CPC Facebook

De dag van de CPC loop was aangebroken. Nog steeds een klein beetje onzeker stapte ik op mijn fiets op weg naar het NN Hotel in Den Haag. De eerste race, de 10KM, zou ik namelijk met KPN rennen. Ik ga het gewoon doen. Ik laat al mijn PR’s los en besluit die dag gewoon te genieten. Ik wil de 10KM op tempo proberen te hardlopen en de 21KM meer zien als een hele intens lange cooling down. Eén ding weet ik zeker, als ik eenmaal start met lopen geef ik niet meer op. Let’s do this!

Starten in startvak 1A tussen de Fitdutchies

Hoe slecht het weer ook was geweest de dagen ervoor, op de dag zelf is het echt stralend weer. Lees: bloedheet in de zon. Altijd fijn als de zon schijnt, maar niet super praktisch als je twee afstanden wilt rennen op de CPC. Maar ja, niet zeuren en gewoon knallen.

Voor de 10KM mag ik in het allereerste startvak starten. 1A. Dit komt omdat ik mij in oktober had ingeschreven voor de eindtijd 44 minuten. Op dat moment was dat mijn PR en die wilde ik toentertijd graag verbeteren. Een klein beetje beschaamd kijk ik om mij heen naar alle Mr. Fits & Mrs. Fits, wetende dat ik al blij mag zijn als ik een sub 50 loop. Ach ja whatever, ik blijf wel een beetje aan de rechterkant zodat iedereen mij kan inhalen haha.

Team KPN voor de 10KM

Een zwarte broek in de warme zon

Het startschot wordt gegeven en de race begint! De eerste 5KM loop ik echt prima mee met iedereen om mij heen. Ja, het is super warm. Ja, die lange broek was geen goed idee. Maar al met al kom ik prima mee. Ik zit na 5KM op een gemiddelde pace van 4:53 en dat is al sneller dan dat ik hem in de afgelopen maand ooit heb gelopen. Gaat lekker dus! Helaas voelde ik vanaf de eerste kilometer al dat ik vergeten ben om te plassen. Door het warme weer heb ik extra water gedronken en dat begin ik met iedere stap steeds meer te merken. Op het 6KM punt in de race wordt water uitgedeeld. Ik heb mega dorst dus pak twee bekertjes tegelijk aan. Als ik klotsend en al het water naar binnen slurp en voorbij de waterstand ben gerend, besluit ik toch terug te rennen. Ik weet dat ik tijd ga verliezen, maar het legen van mijn blaas zal ook de nodige verlichting geven. Hup, een Dixie in. Het heeft dan maar zo moeten zijn.

Hele moeilijke finish foto weer haha.

Eenmaal klaar met mijn plaspauze voel ik de vermoeidheid toeslaan. De warmte, de stress, de klim voor het 5KM punt, alles voelt even heel zwaar. Dit komt natuurlijk mede door dat ik ben gestopt. Als je stopt met lopen is het daarna altijd tien keer zwaarder om het weer op te pakken. Normaal gesproken bij een 10KM run neem ik niet eens een drinkpauze. Ik ren gewoon keihard door tot ik bij de finish ben. Maar door de verminderde conditie, de volle blaas en het warme weer was het gewoon geen optie om niet te stoppen. Ik probeer er de laatste 4KM nog het beste van te maken maar mijn pace dropt naar 5:30. Ik finish uiteindelijk in 52:03. Ondanks alles ben ik er heel erg blij mee.

De eerste medaille van de dag heb ik binnen.

Anderhalf uur wachten en weer door..

Dan is het anderhalf uur wachten en bijkomen tot we starten met de halve marathon. Dit kan gelukkig heerlijk in de zon! Wat hangt er toch een topsfeer op het Malieveld. Jong en oud, loper en supporter, alles geeft mij enorm veel energie. De anderhalf uur tussenpauze is voorbij voordat ik het doorheb en ineens sta ik weer in het startvak. Nu dus voor de 21KM. Ik besluit om deze echt in mijn comfort tempo te rennen. Het is meer om te kijken of het mij lukt en geeft mij een goed beeld van hoe ver ik ben in de training voor de marathon van Rotterdam.

Het startschot wordt gegeven en ik zet in op de eerste 5KM op een tempo van 5:30. Het gaat goed, maar ik heb in de tussenpauze niets gedronken. Mega stom en super dorst dus! Gelukkig is daar het waterstandje en grijp ik naar wat bekertjes water alsof ik al 4 dagen verdwaald in een woestijn heb rondgelopen. Op naar de volgende 5KM. Ik verdeel lange afstanden altijd in etappes van 5KM. Zo houd ik het beter vol. In de tweede etappe begin ik de 10KM te voelen die ik ervoor heb gerend. Waar blijft dat f*cking waterstandje nou? Door de zon zweet ik alle bekertjes water er met een noodgang weer uit, dus ik ben echt toe aan een nieuwe ronde.

Alsof je een persoon van 100 kg meedraagt

Eindelijk bereik ik de 10KM en kan ik weer even hydrateren. Op dat moment vraag ik mij voor het eerst af wat ik nou eigenlijk aan het doen ben. Het wordt allemaal zo super zwaar. Mijn benen willen eigenlijk helemaal niet meer. Is er een persoon van 100 kilo ongemerkt op mijn rug geklommen ofzo? Weer visualiseer ik die etappes voor me. 5KM en dan is er weer water. “You can do this! Do not give up.”

Twee keer racen resulteert in twee medailles.

Het water komt gelukkig na 4KM al. Superchill! Ik begin op dat moment ook aan de energydrankjes want kan wel wat kracht gebruiken. Na de 15KM komen we aan bij de pier. Yes! Ik heb in ieder geval het strand gehaald. Maar ik had geen idee dat, dat hele stuk één grote klim zou zijn. Ik werp kort een blik op de zee, bedenk me voor een milliseconde hoe fijn ik de zee vind en stort me vervolgens op de tegels waar ik overheen ren. Crisis! Wat is omhoog rennen op dat moment zwaar. Niet over nadenken Gracie, gewoon doorpakken en vooral NIET stoppen. Ik wil niets liever dan gaan lopen, maar ik weet dat als ik dat doe de race over is. Dus ik zet door.

De laatste kilometers zijn omlaag

Bij 17KM rennen we Den Haag weer in. Wat omhoog gaat, komt ook weer omlaag. Dus het pad naar beneden voelt echt als een gigantisch geschenk. Ik begin te rekenen in mijn hoofd. “Nog 4KM en dan is het voorbij, jij kan dit!”. De runnershigh begint ook in te kicken. Ik loop een roes in. Af en toe veeg ik mijn bezwete voorhoofd af, waarna ik een high five aan kindjes geef die langs het parcours staan. Sorry kindjes. Ik ben op dit moment gewoon even helemaal in een space. Alles doet pijn, maar is tegelijkertijd ook weer verdoofd. Bijna, bijna, bijna. Let’s finish this race!

27 jaar = 27 kilometer door de duinen.

Dan komt eindelijk het Malieveld in zicht. Ik besef mij dat ik het ga halen. Geen idee wat voor tijd ik heb gelopen, kan me ook niet schelen. Ik wil door die finish! Laatste hoek om, de eindsprint in. Ik voel me zelfs een beetje emotioneel worden. Zoveel mensen langs het laatste stukje op de tribune. Ik pers nog even alles wat ik in mij heb eruit in de laatste 200 meter. De finishboog gaat over mij heen en ik mag eindelijk stoppen met rennen. WAUW! Het is gelukt. Het is gewoon gelukt!! Wat was het zwaar, maar wat ben ik trots!

Ontzettend trots op mijn twee medailles.

Rotterdam Marathon, here I come!

De CPC loop was echt een enorme strijd voor mij. Zowel fysiek als mentaal. Ik ben echt mega trots op mijn beide medailles, ook al zijn dit geen nieuwe PR’s. Na alles wat er in de afgelopen maanden is gebeurd heb ik het toch maar mooi geflikt. Het geeft mij enorm veel kracht en vertrouwen om de marathon van Rotterdam volgende maand te gaan hardlopen. Ik ben gister 27 jaar geworden en heb als challenge 27KM door de duinen gerend. Ook dit was heftig want het was natuurlijk super kort na de CPC, but I did it! Omdat ik veel met hardlopen bezig ben denken mensen soms dat het makkelijk is voor mij. Maar dat is niet waar. Ik ga door mega veel barrières heen, emotioneel als fysiek. Het moet vaak echt van heel ver komen. Maar de wil om te overwinnen is zo sterk. Achteraf is het, het allemaal waard geweest. Nog drie weken tot Rotterdam! We gaan hem gewoon weer rocken! To be continued..