ROTTERDAM MARATHON 2017

De Marathon van Rotterdam

You’ll never walk alone

Het is alweer meer dan een week geleden, maar heb nog steeds niet onder woorden gebracht wat er tijdens de marathon van Rotterdam allemaal gebeurde. Dus hierbij mijn poging.

Het verhaal van mijn tweede marathon

Het idee van het lopen van de Rotterdam Marathon begon vorig jaar een dag na het lopen van de Amsterdam Marathon. Dat was zo’n euforische dag. Ik wist toen dat de zevende hemel zich maar 42,195 kilometer verderop bevond. Je kunt er enkel met de voet komen. Het was echt fantastisch. Dit wilde ik nog een keer! De inschrijving voor Rotterdam was dus een logisch gevolg.

The plan: Kick some ass!

Voor de marathon van Amsterdam had ik zeker vier maanden getraind. Voor Rotterdam slechts twee. Ik ben namelijk in December en Januari in Thailand geweest. Hier deed ik wel mee aan de halve marathon van Chiang Mai, maar heb ik verder niet consequent hardgelopen. Even schrikken dus toen ik bij aankomst in Nederland gewoon moeite had om een stuk van 7 kilometer achter elkaar te rennen. Dat was een enorme inbreuk op mijn zelfvertrouwen. Soms voelen dingen in mijn leven echt aan alsof ik altijd aan het beginnen ben. Beginnen met gezond eten, beginnen met hardlopen, beginnen met volwassen worden. Maar Rotterdam staat vast en die zou ik hoe dan ook gaan lopen.

Je begint nooit écht opnieuw

En natuurlijk is het niet een volledig nieuw begin. In mijn spiergeheugen zaten echt nog wel wat kilometers geborgen. Ik moest gewoon weer hard aan de bak, maar het zou mij gaan lukken. Ik heb door hardlopen geleerd dat angst iets is dat je zelf creëert. Dat je mind het enige is dat je kunt tegenhouden in het bereiken van de dingen die in je hart zijn ontstaan. Ik heb al bewezen aan mijzelf dat ik het kan. Dus met het overtuigen van mijzelf was ik niet aan het beginnen, maar al over de helft. Nu nog kilometers maken en dan zou Rotterdam goed moeten komen.

De CPC Loop was de ultieme test

Ter voorbereiding van Rotterdam deed ik ook nog mee aan de CPC Loop in mijn geliefde Den Haag. Ik kreeg het voor elkaar om de 10KM en de 21KM achter elkaar te rennen. Het was een hele opgave, maar tegelijkertijd de ultieme test. De marathon zou drie weken later plaats vinden. Die dag verdiende ik mijn eerste twee medailles van 2017. Het gaf mij een enorme kick en boost in mijn zelfvertrouwen. De marathon was nu binnen handbereik en ik begon er steeds meer zin in te krijgen.

De dag van de marathon brak aan. Al vroeg zat ik in de trein om mijn zusje op te halen die, die dag de ¼ marathon zou gaan hardlopen. Het is al lekker druk in de trein en er hangt een gezonde spanning. Dat is ook één van de verslavende factoren aan het rennen van de marathon: het saamhorigheidsgevoel van alle lopers bij elkaar. Ook in het startvak kan ik daar intens van genieten. We gaan zo iets heel bijzonders meemaken en dat voelt iedereen.

Marathon braids in en klaar om te vlammen!

Zou het lukken onder die magische vier uur?

Ik voelde mij niet topfit. Twee maanden trainen was eigenlijk te kort. Maar bij het horen van het startschot besloot ik er gewoon het beste van te maken. Zou ik het rond de vier uur kunnen klaarspelen? Van te voren heb ik altijd hele plannen, maar dan komt er vaak toch een moment in de race dat je denkt: weetje, uitlopen is al een hele prestatie. En ga je toch wat comfortabeler lopen. Bij 10KM runs blijf ik mijzelf tot het einde pushen, maar bij een marathon hoeft dat niet zo. Lekker lopen en genieten van het parcours, de supporters en het weer is niets om je voor te schamen.

Maar het weer was vandaag wel heel erg warm. De eerste 15KM gingen super, maar toen de zon echt begon door te komen begon ik het langzaam te besterven. Vanaf dat moment gaat mijn pace steeds meer naar 6:00 en uiteindelijk eroverheen. Wist je dat ik mij van te voren zelfs had opgegeven voor het volgen van een haas voor de eindtijd 3:45!? Ik moet in mijzelf lachen als ik ze als een speer aan mij voorbij zie gaan. “Vind je eigen tempo Gracie, je ben alleen al een heldin omdat je het toch weer gaat proberen”, hoor ik mijzelf denken.

Ik vergelijk alles met de eerste keer

Tijdens de gehele marathon ben ik constant alles aan het vergelijken met Amsterdam. Bijvoorbeeld het 21.1KM punt, waarbij het vanaf dat punt alleen nog maar korter is dan je al hebt afgelegd. In Amsterdam begon ik toen net warm te lopen. Daar besloot ik er een tandje meer snelheid bij te zetten. In Rotterdam daarentegen, ontplofte mijn hoofd daar bijna en wist ik niet eens zeker of ik de finish wel zou gaan halen. Ik heb de eerste helft ook teveel gedronken, water, energydrink, alles. Het klotst door mijn maag en daar word ik een beetje misselijk van. “Okey, Gracie, gewoon normaal doen, bekijk het per 5KM en zet door”. Ik ben mijzelf eigenlijk constant bij de orde aan het roepen.

18KM trainingsrondje voor de marathon

Ondertussen beginnen er al mensen om mij heen te lopen. Dat wil ik voorkomen, dus ik mag alleen van mijzelf lopen tijdens de drankposten. Dat moet sowieso lopend want ik klots nog steeds iedere keer als ik een slok uit dat bekertje probeer te nemen de helft over m’n hele gezicht.

Ik moet soms geforceerd blijven genieten

De wedstrijd vervolgd en mijn tenen beginnen ook steeds meer te knellen. De warmte, de pijn, mijn kneltenen, ik heb het even helemaal gehad. “Blijven genieten Gracie, dit is een droom die uitkomt, je rent DE marathon van Rotterdam”. Maar nog geen halve seconde nadat die gedachte mij passeert loopt er weer een druppel zweet vermengd met energydrink in mijn oog. Oke, dit is gewoon een regelrechte hel. Ik begin steeds vaker aan opgeven te denken, al weet ik dat ik dat nooit zou doen, de gedachte eraan irriteert gewoon lekker de hele weg met mij mee. Dan zie ik een supporter met een bord: Remember, you paid for this! En dat maakt mij toch enigszins aan het lachen. Wat doen we onszelf ook aan met z’n alle?

Nooit eerder zag ik mensen bij een run zo slecht gaan. Ik heb letterlijk mensen door hun benen zien zakken en soms schuimbekkend weggesleept zien worden. Vreselijk gezicht was dat. Ik vraag me constant af hoe ik mij voel? Gaat het eigenlijk nog wel met mij? Hoe hoor ik mij eigenlijk te voelen? Ik weet het eigenlijk niet eens echt. Pijn wisselt zich af met endorfine. Eerlijk gezegd denk ik maar aan één ding en dat is het halen van de finish. Dus ik ga gewoon verder met mijzelf van de ene kilometer naar de andere kilometer slepen.

Blauwe kneltenen na de marathon.
Het resultaat van te kleine schoenen.

Visualiseren is het halve werk

Langs het parcours staan mensen die ik ken. Wat was dat awesome! Je krijgt er echt een beetje extra kracht van. Op 30KM staat één van mijn liefste vriendinnetjes, Tiffany. Als ik haar zie staan stop ik even om haar een lekkere zweetknuffel te geven. “Hoe gaat het?”, “Ja, f*ck man, niet te doen dit in die kookzon!” zeg ik nog wel enigszins lachend. Ik neem een slokje van haar water en vervolg mijn reis. Nog 12 kilometer. Ik probeer te visualiseren dat ik net begin met hardlopen en een rondje van “slechts” 12 kilometer ga rennen. Ik zie hoe ik door mijn voordeur ga, richting het Haagse Bos, hoe ik langs het bejaardentehuis ren, oversteek bij Laan van NOI en zo dieper het bos in ga. Zo probeer ik mijzelf af te leiden tot ik bij de 40KM ben.

Langzaam maar zeker durf ik te denken dat het over tien minuutjes klaar is. Dat ik de finish in de verte ga zien aankomen, er onderdoor stuif en die medaille in ontvangst ga nemen. Maar twee kilometer is alsnog best wel ver. Laat staan de 40 die er al op zitten. Ik besef me meer dan ooit dat het echt geen makkie is, zo’n marathon. Dat je eigenlijk ook een beetje gek moet zijn wil je dit leuk vinden. Maar dat ben ik ook, dus het plaatje klopt.

Knallen in knalkleurtjes tijdens de trainingen.

Nog 1000 meter!

Dan staat er met grote letters op de grond “1000 meter”. Je kunt de Coolsingel nu bijna ruiken en ja hoor daar is tie. In de verte zie ik de oranje boog met FINISH. Maar ik ben er nog niet, ik durf pas te kijken als ik echt heel erg dichtbij ben. Daar rennen op de Coolsingel voelt echt fantastisch. Ik trek mijn oordopjes uit mijn oor en probeer de laatste momenten zo goed als ik nog kan te ervaren met de ziel die ik eigenlijk allang ben verloren. Ik hoor mijn naam en zie mijn familie juichen. Ik lach en zwaai naar ze en stuif dan na 4:17:50 over de finishlijn heen.

Nog een kleine 1.5 kilometer te gaan!

Mijn gunst, het is mij gelukt! Ik ben ontzettend blij. Maar deze keer meer omdat het eindelijk voorbij is. Het euforische gevoel van Amsterdam had ik in Rotterdam minder. Is dat erg? Moet ik heel erg euforisch zijn nu? Ik heb gewoon ff geen zin meer om te rennen. En dat hoeft ook niet meer. Met trots neem ik mijn medaille aan. Mijn telefoon is inmiddels geëxplodeerd door alle berichtjes van mensen die mij volgden via de app. Echt super vet. Toch baal ik een klein beetje van mijn tijd. Het is ruim een half uur trager dan Amsterdam. Maar dit was gewoon alles wat er in zat. En come on! Het blijft een tientonner van een hardloopafstand. Dus die medaille is meer dan verdiend. Nu lekker benen omhoog met een patatje met. Heb het toch maar weer geflikt en daarom reuze trots. Ga ik dit mijzelf nog een keer aandoen in de toekomst? ABSOLUUT! Wat denk jij….. 😀

Groetjes, Grace