LINSCHOTEN LOOP 2017

De Linschotenloop

Het is de zaterdag voor kerst en ik ben vrij. Omdat de Bruggenloop wegens de ‘sneeuwstorm’ niet door kon gaan, had ik nog een medaille te goed van 2017. Ik werd getipt over de Linschotenloop en zag dat er een hoop bekenden mee deden. Nu had ik de afgelopen weken hard gewerkt om het hardlopen weer onder de knie te krijgen, dus was dit de ideale kans om eens te kijken hoe ik ervoor stond.

Klaar om te kijken hoe mijn 10KM ervoor stond.

Een extra meetpunt op de 10KM

De Linschotenloop bevat een aantal afstanden, waaronder de 10.5 kilometer. Bij dit parcours is er ook een extra meetpunt op de 10 kilometer. Ik probeer al weken de 10 kilometer weer eens onder de 50 minuten te lopen, dus besluit ik de proef op de som te nemen en mij in te schrijven voor deze afstand.

Heel veel bekenden doen mee zo vlak voor kerst.

Een gure zaterdag vlak voor kerst

Het is een grauwe, miezerige dag die zaterdag. Er staat een stevige wind en de kans dat er een bui aankomt is erg groot. Toch heeft dat ook wel weer wat. Het is gewoon lekker Nederlands en écht winter. In de momenten voor de start is het erg koud. Maar ik ken mijzelf en weet ook dat ik het op drie kilometer in de race zal besterven van de hitte. Dus even ontspannen en wachten op het startschot. Dat wordt gegeven en daar gaan we. Alles op alles om die 50 minuten te verslaan!

Het is druk in het begin. Het smalle weggetje in het dorp wordt plat gestampt door 2000 voeten die er allemaal zo snel mogelijk overheen willen gaan. Ik loop een beetje vast in een groep en weet niet of ik hard genoeg loop om de gewenste tijd te halen. Echt veel keus heb ik niet, want om in te halen is het nog te druk. Ergens is het ook wel goed dat ik niet nog sneller kan rennen, want ik ben sowieso iemand die zichzelf helemaal kapot rent in het begin om uiteindelijk te sterven op het eind. Dit tempo was te doen en voor ik het wist zitten we op drie kilometer.

Op drie kilometer breek ik altijd

Het drie kilometer punt is voor mij in iedere race of training een lastig punt. Hier breek ik altijd een klein beetje door mijn té snelle start. Hier vraag ik mij altijd af wat ik aan het doen ben en hoe ik het in godsnaam ga volhouden op dit tempo. Hier zeg ik ook vaak tegen mijzelf: even niet denken nou, maar gewoon doorrennen! Dus dat is wat ik dan doe. En met succes, ik ren gemiddeld met een pace van 4:30 door en houd dit ongeveer tot 7 kilometer vol.

Hyperfocus met een vreemd kapsel.

De route is niet echt de mooiste die ik ooit liep, maar lekker robuust en Nederlands is het zeker. De wind die in het begin in mijn rug blies, krijgen we nu van voor. Er vormen zich groepjes lopers die bij elkaar schuilen voor deze wind. Ik merk dat het groepje voor mij net te ver weg is en ik durf mijn snelheid niet expres te verminderen om in het groepje achter mij te gaan lopen. Ik vang dus alle wind op en vang ook een beetje voor een man die schuin achter mij loopt.

Mindful snottebellen blazen

Het is zwaar en ik begin het steeds moeilijker te krijgen. Ik probeer nog mijn ademhaling beter onder controle te krijgen door lekker mindful via mijn neus te ademen. Daar genees ik direct van als ik een waterige snottebel voor de man achter mij langs het weiland in slinger. Oeps. Sorry. It wasn’t me!

Eigenlijk het enige moment dat ik echt last van de wind heb, is als een man mij inhaalt waar een sterke transpiratie geur van afkomt. Hij stonk letterlijk een uur in de wind. En heb ik nou het geluk dat ik precies dat uur achter deze meneer loop. Maar goed, niet aan denken, door lopen! Hij gaat goed!

Eindelijk komt het dorp weer in zicht en dat betekend dat ik heel dicht tegen de 10 kilometer aan zit. Als ik mijn tijd mag geloven zit ik echt dik onder de 50 minuten! Ik heb het wel écht moeilijker en moeilijker en begin zelfs een beetje misselijk te worden. Maar opgeven is geen optie en ik probeer echt nog alles te geven.

Het geheime laatje energie voor de eindsprint

Ik ben inmiddels over de 10 kilometer heen en het einde is nabij. Ik ben helemaal opgebrand. Maar op de één of andere manier, zodra je de finish ziet, trekt er toch nog ergens een laatje energie open waar je dan gebruik van kunt maken tijdens de eindsprint. Ik vlieg onder de finishboog door en zie nog net dat de teller op 48:50 staat. Uiteindelijk heb ik de 10.5 kilometer in 48:47 kunnen volbrengen. Wauw, dit had ik echt niet durven hopen! Al mijn harde werken van de afgelopen maanden resulteert in dit geweldige resultaat. Ik ben super benieuwd naar mijn tijd voor de 10 kilometer en als ik het nakijk op de website kan ik mijn ogen bijna niet geloven. Ik heb een tijd van 46:38 neergezet. Dat is dik onder de 50 en ik ben gigantisch trots!

Mega trots op mijn tijd en medaille.

De Linschotenloop heeft ervoor gezorgd dat ik knallend 2017 afsluit. Een apart hardloopjaar met ups en zeker ook wat downs. De race heeft mij echt nieuwe energie gegeven en het volste vertrouwen dat 2018 mijn jaar wordt. En wie weet… wie weet loop ik weer eens een PR. Ik ga er in ieder geval weer 100% voor. Yeah!