GROET UIT SCHOORL 2018

De Groet Uit Schoorl Run

Vandaag liep ik voor het eerst de Groet uit Schoorl run door de Schoorlse duinen. Ik was al wel bekend met dit evenement, maar deed dit jaar voor het eerst echt mee. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar had al wel wat geluiden meegekregen dat het een prachtig parcours zou zijn. Ik kan je alvast vertellen: daar is niets aan gelogen.

Vroeg in de trein op weg naar Schoorl.

Naakt voor het raam koffiedrinken

De dag begint vroeg aangezien ik uit Den Haag moet komen. Anderhalf uur treinen en vervolgens een stukje pendelbus gaat prima. Dat het nog vroeg is op de zondag merk ik vooral aan de bejaarde man die in zijn blote pielemuis voor het raam staat met een kop koffie in zijn hand. Ik zie dit tafereel terwijl ik uit het bus raam kijk van de enorme touringcar die door het idyllische Schoorl dendert. Op zich geen smakelijk gezicht, maar het was wel hilarisch.

Aangekomen bij de sporthal pak ik mijn laatste benodigdheden (muziek en sporthorloge) om vervolgens mijn tas te dumpen bij de kledingafgifte. Ik prik eerst nog even mijn startnummer drie keer scheef op mijn shirt voordat hij mooi recht zit en dan is het tijd om de startvakken op te zoeken. Het zonnetje schijnt, het is ietwat fris, de paardjes springen vrolijk door het bijgelegen weiland, kortom: het ideale loopweer.

Mijn verste afstand sinds één jaar

Het is voor mij al even geleden (zie: bijna een jaar) dat ik een afstand als 30KM ren. Ik heb precies een week geleden de Asselronde (25KM) tijdens de Midwinter Marathon Apeldoorn gelopen, dus ik ben er wel van overtuigd dat ik het kan, ik weet alleen niet hoe snel. Het was in Apeldoorn echt supergoed gegaan, dus ik probeer dat in mijn hoofd te houden en meteen sterk te starten. Ik hoop dat ik rond de 5:20 gemiddeld zal lopen en dit dan 30KM lang zal volhouden. Dat zou mooi zijn.

We zijn inmiddels gestart en het gaat meteen al helemaal lekker. Ik zit er goed in, loop best door voor zo ver het niet te druk is. In het begin is dat altijd bij elk event een dingetje. Teveel mensen die in één keer over smalle dorpsweggetjes willen. Ik blijf toch wat meer links om zo het één en ander te kunnen inhalen tot ik een beetje meer ruimte heb gevonden.

Klaar voor de start!

Anonieme loopmaatjes helpen!

Bij de marathon in Apeldoorn vond ik na 10 kilometer ongeveer een anoniem loopmaatje voor mij en ben ik op dat tempo mee gegaan en erachter blijven plakken. De kracht van de haas! Het heeft mij toen enorm geholpen te versnellen in de tweede helft van de race. Ik was dus vandaag meteen op zoek naar zo’n BFF30 (Best Friend For 30KM). Ik vond hem wonder boven wonder al vrij snel. Het was een meneer die erg netjes iedere kilometer in 5 minuten liep. Precies wat ik zocht. Het kleven kon beginnen.

De meneer in kwestie droeg een shirt van de Rotterdam Marathon met de tekst: “You’ll never walk alone”. Nou dat klopt inderdaad, want ik laat er voor 15 kilometer lang nog geen 10 centimeter tussen komen. Ik vraag me af of hij zich een beetje achter nagezeten voelt. Maar aan de andere kant: wie voelt dat niet? Er lopen hier bijna 4000 man achter elkaar dezelfde kant op. Ik blijf dus lekker ongegeneerd achter deze meneer plakken.

Ook zonder haas moet dit lukken

Dan gebeurd er iets hartverscheurends… Tijdens de drinkpost pakt de meneer een bekertje sportdrank aan, maar hij wilt liever water. Hij stopt dus, draait zich om en loopt terug. Nee! Meneer! Ik mag je niet kwijtraken. Maar goed, stoppen ga ik echt niet doen. Ik spreek mezelf toe: Grace, vertrouw op jezelf, je kunt dit ook op eigen kracht, blijf kalm en ren door! Dus dat ga ik dan maar doen met een klein beetje pijn in mijn hart.

Ik heb eigenlijk al heel snel verschillende mensen waar ik vanaf dan achter blijf plakken. Het was niet zo’n intense relatie als bij de eerste meneer, maar het kan er mee door. En door is wat het gaat. Het parcours is echt heel mooi hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik houd van duinen en alles wat er bij komt kijken. Maar 30KM omhoog hardlopen met sterke wind zit gewoon niemand op te wachten. Het is dus mooi, maar ook kut. Mooi kut dus. Maar wel mooi. Oeps, dat zei ik al haha.

Bron: Instagram @groetuitschoorlrun

Tegen de wind in plassen

We rennen door een open stuk in de duinen en de wind stormt tegen ons aan. Dan zie ik een man voor mij uit het parcours stappen en midden in het open veld naar zijn buik reiken. Hij staat met zijn rug naar ons toe dus ik zie niet goed wat hij aan het doen is. Het lijkt er in ieder geval op dat hij moet plassen. Ik denk nog: Meneer, gaat u nu echt in een open veld tegen de wind in staan plassen? Hahaha. Dat kan toch niet?!

En dat kon ook niet.. want als ik dichterbij kom zie ik dat hij helemaal niet aan het plassen is. Hij is wel zijn verfrommelde startnummer opnieuw aan het vastmaken. De wind is hier zo sterk, dat het de kracht heeft je startnummer van je buik te scheuren. Ik loop dat stuk dus verder met één hand op mijn buik. Die wil ik echt niet kwijt raken hier.

Een voorhoofd als een krokante schuurspons

De stukken omhoog beginnen steeds wat moeilijker te worden. Ik zweet en snotter in het rond en af en toe brengt een windvlaag een dikke laag zand met zich mee. Alles blijft tussen het zweet, het snot en de gemorste sportdrank plakken op mijn hoofd. Ik veeg wat weg van mijn voorhoofd, maar die voelt inmiddels aan als een krokante schuurspons. Lekker robuust wel allemaal. Ook voel ik ineens iets prikken in mijn schoen. Oh nee! Een open blaar die lekker mee schuurt de rest van de route. Net nu ik nieuwe schoenen draag. Het bloed begint inmiddels in mijn schoen te lopen en ik neem zachtjes afscheid in mijn hoofd van mijn prachtig fluor gele schoen.

Tip: nooit nieuwe schoenen dragen naar een hardloopevent. Altijd eerst even inlopen.

Wat een ellende allemaal hè? Nee hoor! Het gaat eigenlijk nog steeds best goed. We rennen voorbij het 20KM punt en ik voel me nog steeds sterk. Maar dan! Dan komt het moment dat de mensen die de halve marathon rennen links afslaan en het groepje 30KM-mensen rechtdoor gaat voor een laatste ronde van 9KM. Ik weet niet waarom, maar ik vind dit ineens ZO oneerlijk. Waarom moet ik nog verder en jullie zijn over een halve kilometer klaar?! Even twijfel ik: zal ik ook afslaan? Een halve marathon in 1:47 rennen is toch prachtig? Nee Grace, wie A zegt moet ook 30KM rennen (en B zeggen, de rest van het alfabet hoeft niet persé).

Dus ik ga verder en probeer mij op het laatste stuk te focussen. Op dat moment besef je eigenlijk niet dat je nog maar op 2/3 zit. Omdat die andere al bijna klaar zijn, voel jij je ook bijna klaar. Maar het is potverdorie nog 9KM he! Dat valt me na 22KM echt zwaar. Ik raak een beetje in paniek ook. Heb ik niet te hard gerend? Ik voel me stap voor stap meer in elkaar zakken. Ik loop ook vreemd voorover gebogen (een beetje als die heks van Sneeuwwitje maar dan zonder appel). Toch zet ik door.

Wéér omhoog en wéér door de wind

Dit laatste stuk heb je eigenlijk al een keer gelopen. Je komt namelijk op een stukje parcours dat dubbel in de route zit. Je moet dus wéér dat hele kut stuk omhoog en weer dat hele stuk door de wind. Ohhhhh, ga ik dat nog trekken? Het antwoord is: JA! Want op 25 kilometer ongeveer halen twee mannen mij in. Mijn snelheid is gezakt naar een 5:45 per kilometer. Weer spreek ik mijzelf toe: je bent niet zover gekomen op dit tempo om het hier dan bij te laten! HUP! Achter die mannen aan! En dat is dan wat ik doe. Ik blijf met alles wat ik nog in mij heb achter deze twee meneren lopen. Dit hebben zij ook door en omarmen mij in het groepje.

“We’re the three best friends that anyone could have”. Dat is een liedje. En dat gaat door mijn hoofd. Het is echt aftellen nu. De laatste kilometers vliegen voorbij. Achtentwintig, negenentwintig en dan… en dan… JAAAA DERTIG! Het kostte 2 uren, 35 minuten en 14 secondes om over de finish te komen. Maar het is mij gelukt. Wat een geweldige prestatie! Mijn doel was in 5:20 te lopen weet je nog? Dat is dus uiteindelijk 5:10 geworden. Wat een fantastisch trots gevoel overvalt me. En terecht! Ben enorm blij. Zowel omdat het er op zit maar ook om mijn tijd.

Wait, what? Geen medaille?

Ik kan dan ook niet wachten mijn medaille in ontvangst te nemen. Maar helaas, de Groet uit Schoorl Run heeft geen medaille. Je krijgt wel een handdoek.. In principe kan die ook om je nek, maar het loopt toch anders. Jammer wel! Maar goed, ik ben helemaal blij. De endorfines razen lekker door mijn lijf en ik begeef me weer naar de pendelbussen.

Het was een top dag! Ik heb wederom aan mijzelf bewezen dat ik een doorzetter ben. Ik geef niet op en blijf pushen tot ik er ben. Dat vind ik echt een prachtige eigenschap. Mijn volgende run wordt de CPC loop in mijn mooie Den Haag. Hier loop ik zowel de 10 als de 21 kilometer. Allemaal voor de voorbereidingen van de Marathon van Rotterdam. Voor nu: lekker naar bed. Het was weer een heerlijk avontuur en ik zal er dan ook nog lang van nagenieten.