ROTTERDAM MARATHON 2018

De mooiste: de Marathon van Rotterdam

Waarom vergeet ik altijd hoe vreselijk ver 42 kilometer is? Waarom denk ik áltijd dat het wel meevalt? De marathon van Rotterdam is mijn derde marathon die ik heb gelopen. Je zou dus denken dat ik onderhand wel ervarings deskundige ben. Toch is iedere marathon weer een compleet nieuwe ervaring. En uiteindelijk onthoud je de euforie en vergeet je de pijn die je ervaart tijdens de laatste kilometers. Althans, laatste kilometers.. ik ging eigenlijk al stuk op de helft. Hahaha.

Even een recap

Laat ik maar even bij het begin beginnen. Ik loop Rotterdam nu voor de tweede keer. Vorig jaar was namelijk mijn debuut. Het was toen volgens mij op de dag zelf 25 graden en de zon scheen volop. De ideale dag om een heerlijk koud biertje te drinken op een gezellig terras of misschien wel op het strand. Een marathon rennen? Not so much.

Net voor de start van mijn derde marathon.

Doel: tijd van het jaar ervoor verbeteren

Ik had het jaar ervoor niet heel goed getraind, omdat ik toen half januari terug kwam van mijn reis in Thailand. Toen ik eindelijk weer was geacclimatiseerd had ik nog maar 2 maanden om te trainen voor de marathon. Dat was dus erg kort en met de warmte van de dag zelf ook heel erg zwaar. Dit wilde ik dus opnieuw doen, maar dan goed voorbereid. En hopelijk een betere tijd dan 4:18:20.

Afgelopen zondag is gebleken dat dit voor mij toch nog niet haalbaar was. Ik had eigenlijk redelijk goed getraind maar heb het de laatste weken te erg laten verslonzen. Het was dus spannend of ik het sowieso ging halen. Maar ik weet gewoon één ding van mijzelf en dat is als ik eenmaal begin met lopen, ik niet stop tot ik de finish heb gehaald.

Het is dus zondag en ik sta zenuwachtig in startwave 2. Ik kan mij al niet meer herinneren voor welke eindtijd ik mij had opgegeven maar het zal rond de 3.30/3.45 zijn geweest. Ik kan mijzelf wel voor de gek gaan houden, maar ik weet ook wel dat die tijd er niet in gaat zitten. Dan maar hopen op een sub 4, maar ook dat zal een hele opgave worden.

Niet starten op de Coolsingel

De marathon start deze keer niet op de Coolsingel maar voor de Erasmusbrug. Lee Towers opent de marathon met zijn “You’ll never walk alone“. En ook al ben je een beer van een vent, je kunt er niet omheen dat, dat je gewoon kippenvel geeft. De energie en spanning van alle lopers om je heen is gewoon voelbaar. We gaan weer iets heel bijzonders neerzetten en we weten het allemaal.

Pissen in het startvak

De eerste wave is weg en mijn wave schuift op naar voren. Ik loop links aan de zijkant richting de start. Ik merk dat de hele zijkant van de weg zeiknat is. En als ik dichterbij de start kom zie ik de laatste mannen hun pielemuis in hun broek hijsen nadat zij asociaal nog even half in het startvak hebben staan pissen. Ik word er letterlijk misselijk van. Waarom bepalen zij dat ik door hun pis heen moet lopen? Ik kan er eigenlijk echt niet om lachen en vind het vooral gewoon erg aso. Maar ja, veel tijd om er iets van te vinden heb je ook niet, want je gaat! En dat geeft je zoveel adrenaline.

Op de Erasmusbrug starten vond ik, in tegenstelling tot anderen, niet heel erg. Het had wel wat, zo beginnen over die iconische brug van Rotterdam. Het was inderdaad wel erg druk, maar het tempo van mijn wave zat er goed in, dus de open weg was al snel bereikt. Ik kon nog net mijn lieve vriend uitzwaaien die op de brug stond om mij succes te wensen. En dan is het begonnen. Daar loop ik weer, de marathon van Rotterdam!

Je start al snel te snel

En lopen doen we. Shit joh, wat gaat deze wave snel. Ik flow een beetje mee op het tempo van de mensen om mij heen, maar word toch een beetje benauwd als ik naar het tempo op mijn horloge kijk. De eerste paar kilometer geeft hij na iedere kilometer tussen de 4:50 en 5:15 aan. Dat ga ik toch geen 42 kilometer lang volhouden? Maar ik voel mij goed en ik moet denken aan de ‘Groet uit Schoorl Run‘ eerder dit jaar. Daar liep ik 30KM in met een gemiddeld tempo van 5:10. Ik denk er verder niet te veel over na en blijf dus op het tempo mee lopen van de groep.

Het weer valt mij eigenlijk ook alles mee. De zon is nog niet overal helemaal doorgebroken en ik voel een briesje. Prima dus. Maar het tempo waar in we lopen baart mij toch zorgen. Ik zou graag onder de 4 uur lopen en daarom ben ik bang om snelheid te minderen. Als we eenmaal aankomen bij het 10 kilometer punt zit ik daar op ongeveer 53 minuten. Toen ik eerder de marathon van Amsterdam liep in 3:48, zat ik bij de tien kilometer op 58 minuten. Dit was dus foute boel. Toch blijf ik mijzelf pushen en praat ik mijzelf aan dat ik dit kan en dat later in de race snelheid verminderen niet erg zou zijn.

Mocht je nog nooit een marathon hebben gelopen, dan ga ik je nu alvast één gouden tip geven: start TEN ALLE TIJDEN rustig en loop NOOIT te hard van stapel. Doe eigenlijk alles, behalve wat ik nu aan het doen ben. Haha, daar komt het eigenlijk op neer.

Het besef van pas op de helft zijn

Ondertussen naderen wij het halve marathon punt en de zon is ook doorgekomen. Hier besef ik ineens dat ik pas op de helft ben. Hoe trots ik was dat ik alle checkpoints op zo’n tempo had doorstaan, des te meer ik nu baalde dat ik het op die manier heb aangepakt. Maar het is al te laat. Er breekt iets van binnen. Hoe ga ik in godsnaam nu nog 20 kilometer rennen? De moed zakt diep in mijn schoenen, net als het tempo waarop ik loop.

Alle doelen die ik had zijn dus al op 21 kilometer overboord gegooid. Als dit nou vandaag een halve marathon was geweest, dan had ik echt een top race achter de rug. Maar laat dit nou net de héle zijn en je dus het hele feest opnieuw moet doorstaan. Ik ben eigenlijk een beetje in paniek zelfs, maar ja, wat doe je er aan op dat moment? Gewoon maar doorrennen dus.

Onverwacht support

Ineens zie ik totaal onverwachts mijn vriend langs de zijlijn staan! Ik kan hem niet eens vertellen hoe blij ik daarvan word. We hadden namelijk afgesproken dat hij tijdens de marathon naar de bioscoop zou gaan en mij weer bij de finish zou zien. Die schat heeft uiteindelijk heel Rotterdam doorgereisd om mij op zes verschillende punten aan te moedigen. Dit doet echt wat met je. Het haalt een kracht uit je naar boven die je alleen bijna niet kunt bereiken. Dit geldt overigens voor alle supporters langs de zijlijn. Het kenmerkt de marathon van Rotterdam wel. De rijen dik met mensen langs de kant en de onuitputbare aanmoedigingen die je krijgt van alle mensen.

Op 30 kilometer zie ik mijn vriend meer. Hij vraagt hoe het gaat. Ik kan alleen maar uitbrengen hoe kapot ik ben en dat ik niet weet of het gaat lukken. “Jawel Grace! Niet opgeven en gewoon doorlopen nou!“. Ik zie mensen met borden staan: Pijn is tijdelijk, opgeven voor altijd. En zo is het ook. Ik weet dat de Kralingse Plas niet ver meer is en dat ik die laatste 12 kilometer gewoon moet doorzetten. Ik MOET dit kunnen!

Bij de Kralingse Plas loop ik Wouter en Anniek tegen het lijf. De vermoeidheid is ook hier ingeslagen en zij proberen spelenderwijs naar het einde te komen. Twee lantaren palen lopen, tien lantaren palen rennen. Ik besluit met ze mee te doen. Bij de drankposten zorgt Wouter dat wij niet hoeven te stoppen en regelt ons drinken. Wouter, mocht je dit lezen, je bent echt een held! Wouter liep namelijk diezelfde ochtend een PR op de kwart marathon. Ongelofelijk tof om te zien hoe hij Anniek zo bij staat en mij ook goed op weg helpt.

Trotse eigenaar van mijn medaille!

Visualiseren en doorgaan

Uiteindelijk verlies ik ze weer uit het oog en blijf ik op een traag tempo doorlopen. Niet meer stoppen nou, het kost me te veel moeite. Ik moet nog ongeveer 4 kilometer en dan heb ik het gehaald. Ik ben ondertussen wel helemaal overtuigd dat ik het ga halen, ik weet alleen nog niet echt in wat voor tijd. Het geeft mij toch daar al een ontzettend trots gevoel. Zeker omdat ik écht heb gedacht aan uitstappen.

Ik probeer mijn hardlooproute thuis te visualiseren. Vier kilometer. Dat is dus ongeveer van mijn huis, naar het bejaardentehuis in het Haagse Bos. Het is honderdduizend keer een kippenstukje geweest. Waarom voelt het nu dan alsof ik nog naar de andere kant van de wereld moet rennen? “Nou, omdat je er net 38 kilometer op hebt zitten kut. Oja, dat is waar.”

De laatste kilometers wil je gewoon meemaken

Tijdens de laatste drie kilometer heb ik mijn muziek uit mijn oren getrokken. Dit wil je gewoon meemaken. Er staan ook zo ontzettend veel mensen te juichen en te roepen. Terwijl ik dit type krijg ik er weer een verliefd onderbuik gevoel van. Het is gewoon legendarisch wat daar gebeurt. Hier doe je het voor, dit is het gevoel waar je al vier uur wanhopig naar opzoek bent.

Dan roept een supporter: nog één bocht en dan ben je op de Coolsingel meid! Het is bijna niet te geloven, maar over één kilometer heb ik gewoon de Rotterdam Marathon 2018 uitgelopen. De aller, aller, aller mooiste. Hier is echt geen woord aan gelogen.

Inmiddels bereik ik dan toch echt die aller laatste bocht en in de verte wordt er een witte boog zichtbaar. Hij is nog net iets te ver om te juichen, dus ik blijf naar de grond kijken en mijn voeten over elkaar verder verplaatsen. Ik durf ook amper omhoog te kijken, maar doe het om de honderd meter. Het gejuich en de muziek op de Coolsingel is bijna oorverdovend. En dan gebeurd het….. na 4 uur, 20 minuten en 35 seconden passeer ik de finish van de marathon van Rotterdam. Het is voorbij, het is gelukt, ik hoef niet meer verder, IK HEB HET GEHAALD!

Medal Monday was heerlijk zoet.

Het komt uiteindelijk aan op je hart en ziel

Je kunt voor een marathon trainen en ik denk ook zeker dat je dat moet doen. Maar uiteindelijk komt het aan op je hart en je ziel. Zodra je die ervan overtuigd hebt dat je het kunt, volgen jouw benen je vanzelf. Het was weer niet normaal zwaar en zonder al de support was het waarschijnlijk niet eens gelukt. Maar het is een ongekend avontuur geweest waarvan ik, ondanks de spierpijn vandaag, de pijn tijdens de race weer snel zal vergeten en het inmens, trotse gevoel voor altijd bij mij zal dragen.

Al was ik nog langzamer dan het jaar ervoor, ik ben deze keer echt ontzettend blij en trots. Aan een volgende marathon moet ik nog héél even niet denken. Maar ik kan je nu alvast verklappen dat, dat niet van lange duur zal zijn. Het is de pijn, die verslavende pijn en het onverslaanbare gevoel dat je hebt na het finishen. Alles wat ik maar zou willen, kan ik bereiken. En dat is waarom ik een marathon loop. Rotterdam, tot volgend jaar. Nu eerst uitrusten op Ibiza!