MARATHON DE PARIS 2019

De marathon van Parijs 2019.

Na alles even te hebben laten bezinken, is hij dan eindelijk af. Mijn Paris Marathon raceverslag. Wat is het een prachtig weekend geweest in Parijs. En wat heb ik er lang naar uitgekeken. Parijs wordt mijn vijfde marathon. In 2016 liep ik namelijk mijn eerste in Amsterdam en ben ik sindsdien verslaafd. Het is echt een magische afstand. En zwaar! Maar dat moet. Anders zou het ook niet zo bijzonder zijn. Er gaat altijd een punt komen waarop je, jezelf tegenkomt. Maar hoe ga je daar dan mee om? Het is een afstand waar je fysiek klaar voor moet zijn, maar waarvan de daadwerkelijke race zich afspeelt in je hoofd. Iedere marathon is anders en leert je weer iets nieuws over jezelf. Dat neem je dan voor altijd mee.

Het straatje van onze Airbnb is gelegen naast de Eiffeltoren.

Een korte recap van mijn afgelopen marathons en marathontraining:

Ik heb dus eigenlijk iedere marathon, minder goed getraind en ook minder goed gelopen. Waarom is dat? Nadat ik hem voor het eerst liep in 2016 heb ik de afstand daarna vrijwel altijd onderschat. Hoe je 42 kilometer kunt onderschatten weet ik ook niet, maar blijkbaar kan ik dat. Hier wilde ik verandering in brengen. Ik wilde echt weer indruk maken op mijzelf. Parijs zou hiervoor de aangewezen kans zijn en die wilde ik dan ook met beide ‘voeten’ aanpakken.

Hoe mooi is deze Airbnb? Stuur mij een berichtje voor meer info!

Een nieuwe trainingsaanpak voor Parijs

De training ernaar toe verliep anders dan anders. Waar ik normaal alleen maar zou hardlopen, heb ik in de maanden naar Parijs toe ook veel aan krachttraining gedaan. Van januari tot en met maart deed ik vier krachttrainingen en ongeveer twee hardloopsessies per week. Veel minder hardlopen dus. Maar ik werd wel een stuk sterker. Toch moet je kilometers maken, dus heb ik ook een aantal keer 30 kilometer gelopen.

Diep van binnen ben ik eigenlijk totaal geen fitgirl.

In maart nog een week op wintersport, waar het snowboarden zich evenwichtig afwisselde met après-skiën. Waar ik de kaiserschmarrn en het Alpen bier niet kon weerstaan en ook niet heb hardgelopen. Ik stond liever klaar met mijn snowboard bij de eerste lift naar boven en was te moe om aan het eind van de dag nog te gaan lopen. Ik probeer in mijn dagelijks leven veel te sporten, maar diep van binnen ben ik eigenlijk totaal geen fitgirl. En die “ik” komt nog al eens om de hoek zetten. Bij thuiskomst was ik drie weken van de marathon verwijdert, maar was ik ook compleet uit mijn flow. Hoe krijg ik dat toch altijd voor elkaar zo vlak voor de race?

Weekje snowboarden vlak voor de marathon.

De laatste loodjes voor het moment suprême

Ik liep de halve marathon op het circuit van Zandvoort en liep in de week voor de marathon nog wat kleine rondjes. En dat was het dan. Dit moest het worden voor Parijs. Ik baalde lichtelijk van mijzelf, omdat ik wist dat ik geen PR zou lopen. Maar wat zat er dan in? Ik had een stuk beter getraind dan de keren ervoor, dus zou het dan toch een tijd rond de vier uur worden? Misschien wel eronder? Ik maakte een kilometer plan en zou het op de dag wel gaan zien. Had er in ieder geval mega veel zin in. En met adrenaline kom je ver!

J’adore Paris.

De dagen in Parijs voor de marathon waren heerlijk. Wat een fantastisch mooie stad is dit. Romantische straatjes, restaurantjes, en dan de Eiffeltoren. WAUW. Ik had er volgens mij nog nooit voor gestaan. We gebruiken de elektrische step om ons deze dagen makkelijk en snel door Parijs te bewegen en kunnen zo een groot deel van de stad ontdekken. Ik ben absoluut onder de indruk van deze stad en daardoor super excited om hier een marathon te gaan lopen. Ook aan het weer zal het niet liggen. Het is lekker fris met een heerlijk zonnetje. Het perfecte hardloopweer dus!

Samen met mijn lieve vriend en support bij de Arc de Triomphe.

Ready, set, go!

De dag van de marathon breekt aan en de spanning giert door mijn lijf. Dit is het moment waar ik op heb gewacht! Ik hijs mij in mijn sportkleding, prik mijn startnummer op mijn shirt en stap op de step om naar het startterrein te rijden. Wat is het koud! Ik kan zelfs mijn adem zien. Maar met de zon al in de hemel, beloofd het een prachtige dag te worden.

Ik start in het paarse startvak, wat staat voor lopers onder de eindtijd van 3:45. Dat gaat hem natuurlijk niet worden, maar ik was nogal zelfverzekerd toen ik mij inschreef in December. Er doen ongeveer 55.000 mensen mee, dus het is DRUK. Zelfs zo druk dat startvakken vol beginnen te raken en worden afgesloten. Hierdoor klimmen lopers met een snellere eindtijd over de hekken heen om via mijn startvak naar voren te komen. Dan wordt het hek zelfs omgeduwd en stroomt er een grote groep mensen mijn vak in. Er is totaal geen controle meer, maar het gaat goed.

Lief zijn voor je medemens

Ondanks m’n voorbereidingen in de ochtend, moet ik toch plassen als ik in het startvak sta. Er zijn alleen veel te weinig Dixies geplaatst, dus de rijen zijn ontzettend lang. Laat maar zitten dan. Ik geef mijn trui aan mijn vriend en neem langzaam afscheid. Veel mensen hebben niet de luxe om hun vesten en truien af te geven aan iemand en laten deze dus in grote hopen achter. Dat trekt een hoop dakloze mensen aan en ik besluit een handje te helpen met het aangeven van de achtergelaten kleding. Sharing is caring. En deze meneer keek zo vreselijk vriendelijk, het verwarmd mijn hart om hem te kunnen helpen aan een nieuwe outfit.

Er zijn veel daklozen in Parijs. Blijf altijd je medemens met respect behandelen.

Via de zijkant loop ik verder naar voren en tref ik nog een lege Dixie ook. Het lucht toch wel op om nog even te kunnen gaan voordat ik start, dus ben er heel blij mee. Doordat ik via de zijkant liep ben ik blijkbaar achterin het vak voor mij terecht gekomen en mag ik met hun mee starten. Ik zwaai voor de laatste keer naar mijn vriend, knal mijn muziek en horloge aan en hobbel onder de start boog door. We zijn los! Hier gaan we dan, over de Champs-Elysées en ik voel mij fantastisch.

Een laatste ochtend rondje door het ontwakende Parijs.

Kilometer 1 – 20

Had ik al gezegd hoe mooi Parijs is? Wat voelt het goed om met al deze mensen door de afgezette straten te mogen lopen. Ik vind meteen een lekker tempo om in te lopen en alles voelt super comfortabel. Een paar kilometer in de race sluit ik een onuitgesproken vriendschap met een man die links van mij loopt. Hij loopt net als ik rond de 5:25/5:30. Ik mag 5:38 lopen, maar blijf het liefst ietsje sneller lopen. En dat gaat echt enorm lekker. Ik geniet van de omgeving en ik kan mij bijna niet voorstellen dat dit gevoel ooit gaat ophouden. Wat een super fit gevoel!

Een van de mooiste stukken uit het parcours zijn die langs de Seine.

De drankposten zijn ook echt geweldig ingericht. Ja het is druk, maar als je iets doorloopt pak je gemakkelijk een flesje water aan van de vrijwilligers. Dat het in flesjes zit maakt het super makkelijk om door te blijven lopen. Normaal moet ik hier wandelen omdat ik 80% van de bekerinhoud over mijn gezicht flikker. Nu houd ik mijn tempo vast, drink ik water tot ik genoeg heb en werp ik het flesje makkelijk weer in een container. Ik ben het echt een partij voor elkaar aan het hebben!

Kilometer 20 – 25

Alles loopt perfect volgens plan. Iedere vijf kilometer check ik mijn armband om mijn snelheid in de gaten te houden. Ik loop nog steeds lichtelijk te snel, maar echt maar licht. Ik merk wel de hele marathon lang dat dit parcours erg heuvelachtig is. Berg op, berg af, tunnel omlaag in, tunnel omhoog uit. Wie zei er nou dat Parijs een snel parcours heeft? What a lie! Hij is pittig! Maar ik blijf herhalen in mijn hoofd: ‘What goes up, must come down.’ En daar houd ik mij aan vast.

Wat een fotogenieke stad!

Kilometer 25 – 35

Na 25 kilometer bereik ik de Notre Dame. In mijn hoofd groet ik haar, niet wetend dat er een dag later een enorme brand zou woekeren die de kathedraal zou vernietigen. Het is zo’n prachtig gebouw, dus echt een doodzonde wat er is gebeurd. Het maakt het extra bijzonder dat wij nog zo van haar laatste dag hebben kunnen genieten.

Voor het eerst zo dicht bij de Eiffeltoren geweest.

Vijf kilometer verder in het parcours passeren we de Eiffeltoren. Ik heb tot zo ver een perfecte race gehad, maar vanaf dit punt beginnen de eerste ongemakkelijke gedachtes m’n hoofd in te kruipen. Ik heb vrijwel sneller gerend dan gepland, dus ik mag van mijzelf wel even bijkomen. Maar dan zit daar op 34KM een enorm lange weg naar boven. Er komt geen eind aan. Daar breekt er toch iets. Ik zit op het 35KM punt nog steeds op schema, maar de laatste 7 kilometer voelen aan alsof ik er nog 100 moet. Yes, de man met de hamer. Daar staat hij dan in zijn volle glorie, met prachtig opgepoetste hamer, klaar om mij een knal te geven.

Wat er ook gebeurt: blijven lopen!

Kilometer 35 – 42

Ik probeer te redden wat er te redden valt met een reep en gelletjes. Maar wat is het zwaar. “Kom op Grace, je gaat sneller als je lacht.” denk ik nog. Maar m’n zure gezicht neemt de overhand. De kilometers gaan in een roes aan mij voorbij en ik probeer kosten wat het kost niet te gaan wandelen. Dit doe ik nu wél bij de drankposten. Ik moet wel. Ook op andere plekken wandel ik opeens. Op 41KM tikt een Frans meisje mij aan: Kom op, je bent er bijna! Ik pers er een vriendelijk lachje uit en ga door met hardlopen. Nu niet meer stoppen tot ik er ben!

Magic, the marathon is magic.

Na 42 kilometer is dan eindelijk de Arc de Triomphe weer in zicht. Het lukt te versnellen. En met alles wat ik nog over heb passeer ik de finish. Overspoelt met een intens trots gevoel neem ik mijn medaille in ontvangst. Wat was het een mooie race. Wat heb ik mij lang aan mijn plan kunnen houden en wat heb ik mij sterk gevoeld. Door het brede parcours liep ik iets verder. Ondanks dat ik de groene lijn zoveel mogelijk heb proberen te volgen. Hierdoor heb ik de sub 4 net niet aangetikt. Maar met 4:00:41 mag ik ontzettend blij zijn. En dat ben ik ook!

Dit was het plan. Toch aardig goed gelukt hè?

De medaille: less is more

Al met al was het een fantastisch avontuur. De stad is magisch, het parcours is echt prachtig, de Franse supporters geven je oneindig veel energie en de verzorging is tot in de puntjes geregeld. Ook vind ik de medaille prachtig. Al zijn hier over de meningen verdeeld. Het komt vast door de Runner’s high waar ik voorlopig nog niet uit ben. Parijs, je was geweldig en ik heb zo’n vermoeden dat wij elkaar nog eens gaan treffen.

De medaille, wat vind jij ervan?

Au Revoir & veel liefs,

Grace

Paris, we will meet again.

Ps: Mijn spierpijn is na vier dagen vrijwel helemaal verdwenen. Ik droom weer van de volgende marathon. En die staat al vast! Volg mij de aankomende maanden op weg naar de Jungfrau Marathon (met 1800 hoogtemeters) door de Zwitserse Alpen!

Categorieën:RUNNING, TRAVEL

3 replies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s